It was already evident that spring is setting in late this year. It’s still a few degrees colder than the average March temperature and this month is definitely the coldest March we’ve had in years. On top of that, it was snowing when I went to work just yet. Snowing! On the 22nd of March! It weren’t large flakes at all, and it lasted for maybe all of ten minutes, but it was still enough to cover the grass and some roofs outside my window in a layer of white.

Quite different weather I had in Spain last year.

The winter weather is really picking up, creating just about the worst conditions I’ve ever had to bike through. I had a pretty strong headwind this morning and I caught a pretty hefty snow shower, which together is like biking into a blizzard. There were two centimeters of snow stuck on my coat and trousers when I arrived at the university, and another centimeter stuck in my hair. I actually had to clear the snow off my glasses halfway through, because I couldn’t see anymore. Great fun, though. Pure, great fun!

We’re finally having a streak of wintery weather again over here: temperatures around (and below) freezing, a couple of hail showers, and even some snow. The forecast for the next couple of days: more of that. Guess what our coach just announced at our weekly (indoors) baseball training… “Guys, we’ve got a game scheduled for Sunday and as of next week, training will be outdoors again.” Sure, coach, whatever you say, as long as you don’t mind me wearing two gloves instead of one.

De herfst levert bepaald niet het beste weer van het jaar, maar met al die rode, oranje en gele blaadjes aan de bomen geeft het in de bossen soms wel mooie foto’s. Dat wil zeggen, als de omstandigheden een beetje meewerken of als je die gewoon aanpast aan wat je wilt krijgen.

Onderstaande twee foto’s heb ik vanavond om zes uur genomen, toen de zon al vijf kwartier onder was: niet echt ideale omstandigheden voor een goed resultaat. Hoe kan je in de schemer er toch nog wat moois van maken? Om te beginnen gebruikte ik natuurlijk een ruime sluitertijd om de boom en het gras goed te krijgen (links, 0,4 sec.), maar daarmee werd de lucht overbelicht. Vervolgens nam ik dus een tweede foto met een kortere sluitertijd (1/15 sec, wat overigens nog steeds vrij lang is; overdag heb je aan 1/100 sec. of korter genoeg om een bewolkte lucht goed te krijgen), vanaf exact dezelfde positie.

Het handige van digitale fotografie is uiteraard dat je je foto’s op de computer naar believen kunt bewerken. Het doel in dit geval: maak van deze twee op zich matige foto’s één goede. Behalve het kopiëren van de lucht uit de rechter- naar de linkerfoto betekent dat het lichter maken van alles (ik wil een dagfoto, geen avondfoto) en het versterken van de kleuren (ik wil wel een echte herfstfoto). Ik zal de details achterwege laten en gewoon het resultaat laten zien:

Helemaal perfect is-ie niet (zo goed ben ik nou ook weer niet in het bewerken van foto’s), maar als ik er verder niks bij had gezegd, had je dan geweten dat deze foto een combinatie is van twee foto’s genomen meer dan een uur na zonsondergang?

We hebben weer een raar jaar met het weer. Eerst zware sneeuwbuien in maart, vervolgens een vrij koude zomer en nu een uitzonderlijk warme herfst. Ik was een paar weken geleden al verbaasd dat ik ‘s middags nog zonder jas en trui op de fiets zat, maar afgelopen zaterdag ging dat nog steeds prima. Zojuist hoorde ik op de radio dat dit het warmste laatste weekend van oktober ooit was. Wat voor winter zullen we straks krijgen? Twintig graden vorst?

Volgens een of andere boerenwijsheid is de kans op regen evenredig aan het aantal koeien dat in een weiland ligt in plaats van staat. Zoals de (van oorsprong Canadese) catcher van mijn honkbalteam het twee weken terug stelde:

“Ik heb net hier in het dorp gekeken en van de 25 kooien, 20 lag op het grond. Volgens de boeren is daar 80% kans op regen!”

Het was die dag stralend weer en dat bleef het ook, dus die koeienmethode is niet zo betrouwbaar. Of toch wel, maar dan niet met alle koeien, bleek afgelopen vrijdag:

“De kooien van Kortenhoef zijn niet te vertrouwen. Ze zijn lui. Mooie weer ze zijn bijna allemaal op de grond. Het Bussumse koe is veel beter en kan je beter vertrouwen.”

Het is maar dat je het weet!

PS. Dat woord ‘kooien’ was in eerste instantie gewoon een typefout van onze catcher, maar is binnen ons team nu synoniem voor koeien. En als je het verhaal verder niet begrijpt, doe vooral geen moeite. Het is vooral voor mezelf, dat ik het later nog eens kan teruglezen :-)

Wist je dat Girona heel dichtbij populaire vakantieoorden als Blanes en Lloret de Mar ligt? Zo niet, geen schande: ik wist het ook niet voordat ik een reisgids kocht over de omgeving van Girona en daarin die plaatsen tegenkwam. Die omgeving is natuurlijk de Costa Brava: een van Spanjes bekendste kuststreken, die echter veel meer omvat dan Blanes en Lloret.

Op aanraden van Jordi ben ik vandaag per bus naar twee van de wat noordelijker gelegen kustplaatsen gegaan: Palamos en Sant Feliu de Guíxols. Hoewel het toerisme ook hier een duidelijke plaats in de samenleving heeft, is het minder aanwezig en wat verfijnder dan het goedkope massatoerisme aan de zuidelijke Costa. Bovendien is het toeristisch seizoen nog niet begonnen, dus dit was een aardige mogelijkheid om ongestoord de Costa Brava te bekijken… ware het niet dat ik, afgezien van de bus, mezelf natuurlijk alleen te voet kon verplaatsen. Zo heel ver buiten de nog steeds vrij toeristisch ogende directe omgeving van het strand ben ik in beide plaatsen dus niet geweest.

Eerst trouwens nog even terug naar die bussen, want dat gaat wat anders dan in Nederland. Er zijn iets van tien busmaatschappijen die Girona aandoen, elk met andere bestemmingen en tijdstippen van vertrek. Zo kan het gebeuren dat maatschappij A overdag op een bepaald traject rijdt, terwijl maatschappij B dat ‘s nachts doet. Gelukkig staat het redelijk duidelijk aangegeven in het busstation, inclusief de dienstregelingen: een frequentie van eens per uur is al hoog, dus je wilt wel van tevoren weten hoe laat de bus gaat.

Goed, met behulp van de website van Sarfa (een van die maatschappijen) en de informatie in het station had ik een reisschema opgesteld. Etappe één (Girona-Palamos) en twee (Palamos-Sant Feliu) gingen probleemloos. Vervolgens zou ik aan het eind van de middag met Sarfa weer teruggaan naar Girona. Na aankomst in Sant Feliu had ik in het station daar nog gecheckt dat er om 16.45u en 18.15u bussen naar Girona zouden gaan. Prima toch? Nee, zo eenvoudig bleek het niet te gaan.

Om 16.44u was ik weer op het station (was niet de bedoeling daar zo laat pas te zijn, maar ik dacht, ik probeer het gewoon nog) en de chauffeur stond daar ook. Ik vroeg voor de zekerheid nog maar even of hij naar Girona zou gaan, waarop hij een duidelijk “No” antwoordde. Een vrouw voegde daar in een mooie Spaanse zin nog aan toe dat de bus naar Girona van maatschappij Teisa was, en vertrok vanaf het klooster. (Dat wil zeggen, ik herkende de naam Teisa en het woord ‘monasterio’. Bovendien waren we op de heenweg het klooster gepasseerd en daar stond toen een Teisa-bus. De rest van haar zin was dus niet nodig om te begrijpen wat ze zei.) Jaja… Waarom staat er op het informatiebord dan toch echt dat de Sarfa-bus van 16.45u naar Girona gaat? (Die vraag had ik overigens graag gesteld, maar ik spreek nog steeds geen Spaans, en de meeste Spanjaarden spreken slechter Engels dan ik Spaans.) Hoe dan ook, vanaf het klooster vertrok inderdaad een Teisa-bus naar Girona… om 18.15u, dus ik had nog wat tijd om rond te wandelen.

Maar voor het zover was, had ik natuurlijk al een paar uur Costa Brava achter de rug. Ik kwam rond 10.45u aan in Palamos, op een “busstation” dat niet meer was dan een bushalte met wachtruimte en kaartverkoop. Eén huizenblok verderop lag de kustboulevard, met aan de overkant het strand en daar weer naast de haven. Aan dat strand was weinig meer te zien dan dat het recentelijk nog machinaal was aangeveegd, dus na even de Middellandse Zee te hebben aangeraakt (hij voelt heel erg als de Noordzee) ben ik meteen maar doorgelopen naar de haven. Daar was duidelijk dat de visserij in Palamos nog van groot belang is: overal lagen netten en dergelijke, en de meeste boten waren vissersboten.

Voorbij de haven lag een stuk rotskust, waar begroeiing en branding zorgden voor een mooie plek om wat rond te klauteren en foto’s te maken. Nog weer wat verderop was het afgelopen met het toeristsch deel en kwam ik terecht in een wat vervallen deel van de haven, met aangrenzend een vrij arm ogende woonwijk. Niet bijzonder mooi om te zien, wel interessant, want tenslotte is ook dit deel van de Costa Brava.

Na een kort ritje met de bus (die ook in Spanje te laat komt) bleek het in Sant Feliu niet anders te zijn. Rond het strand ziet alles er netjes uit, maar loop een paar blokken verder (of soms alleen maar een hoek om of een heuvel over) en alles ziet er veel armoediger uit. Inmiddels was het een uur of twee: in de zomer geen tijdstip om op het strand te liggen, nu juist wel. Dus, shirt uit, broek opgestroopt tot m’n knieën, en net gedaan of het heel normaal was om op 19 maart op het strand te liggen. (Dat was het overigens niet. Ik was niet de enige op het strand, en niet eens de enige die er kleren bij uittrok, maar veel scheelde het niet. Voor zover ik heb gezien was ik wel de enige die tot verder dan zijn/haar enkels het water inging.) Qua temperatuur en zonneschijn (volledig heldere hemel) ging het trouwens wel, maar als de wind iets toenam werd het al snel fris. Al met al heb ik het toch bijna een uur uitgehouden, wat niet gek is als je bedenkt dat formeel de winter nog niet eens was afgelopen.

Uiteraard heb ik weer een hoop foto’s gemaakt, die op de gebruikelijke plek te zien zijn.

1. Het is hier ‘s ochtends te warm om met winterjas rond te lopen en te koud om zonder jas buiten te zijn. Een zomerjas zou de oplossing zijn, maar die ligt natuurlijk thuis.

2. Ik had voor vandaag alleen nog brood van een paar dagen oud en dan is het uitgedroogd en lang niet meer zo lekker.

3. Zeuren via een weblog is lang niet zo lekker als zeuren in persoon.

4. Kennelijk was het niet leuk genoeg om één keer het zadel van m’n fiets te stelen, want dat is vannacht weer gebeurd. Het is zo volslagen idioot dat ik niet weet of ik nou kwaad moet zijn of er hard om moet lachen, dus voorlopig ben ik maar gewoon verbaasd. Waarom? Wat is het nut of de lol van het stelen van zadels? In elk geval kan ik me troosten met het gegeven dat gedeelde smart nog slechts halve smart is, want mijn fiets was niet het enige slachtoffer. Ik denk er nu heel hard over om m’n fiets maar gewoon in te leveren en de resterende dagen te lopen. Fietsen is weliswaar sneller, maar ik heb geen zin om m’n zadel nog eens te laten stelen. (Ik zal in elk geval nooit meer denken dat iets zo vast zit dat het niet verwijderd kan worden…)

5. Verder gaat alles goed hoor :-)

Twee weken geleden miste ik nog m’n handschoenen, nu mis ik m’n zomerjas en heb ik er al bijna spijt van dat ik geen korte broeken heb meegenomen. Vanmiddag zaten we op 22 graden. De voorspelling was 18 graden en is voor de komende twee dagen nog iets hoger. Dat is het soort weer waarvoor ik hier zit :-)

Als je wilt zien wat een combinatie van kou, water en wind kan doen, kijk dan eens op deze site:

http://www.skyandsummit.com/Glacegeneve