Kingdom of Heaven werd (en wordt) groots geadverteerd als de nieuwe Gladiator, maar zo goed is deze film van regisseur Ridley Scott (die inderdaad ook Gladiator maakte) beslist niet. Kingdom ziet er technisch goed uit, is spectaculair en behoorlijk onderhoudend, maar het geheel komt toch wat vlakjes over. Voorbeeld: geen van de personages lijkt zich echt druk te maken om de afloop van de aanval op Jeruzalem (wat erg deed denken aan de aanval op Minas Tirith in Return of the King): ik zal niet zeggen welke groep uiteindelijk wint, maar wat de reacties van beide kanten betreft had de uitslag net zo goed andersom kunnen zijn.

Ook niet goed: er zijn veel te veel toevalligheden. Waarom wordt Balian (een hoofdrol van Orlando Bloom) opgezocht door zijn vader net nadat Balians vrouw en kind zijn overleden? Waarom is Balian de enige overlevende van de (vreemd verfilmde) schipbreuk? Waarom komt hij vervolgens in de woestijn een belangrijke Saraceen tegen? Waarom komt hij in Jerusalem precies op het moment dat de koning stervende is en zijn tegenstanders de macht willen grijpen?

En waarom pakt alles precies goed uit voor Balian? Geboren geluksvogel, I guess…

Dan is er ook nog de vrij onsubtiele parallel met de huidige situatie in het Midden-Oosten, die aan het einde met een paar regels tekst nog even duidelijk wordt gemaakt voor die paar kijkers die hem gemist hadden. De boodschap van de film is in elk geval niet te missen: verschillende religies moeten gewoon in vrede naast elkaar leven. Wel weer jammer dat dat onmogelijk is als iedereen zich zo gedraagt als de personages in Kingdom, dat wil zeggen, als iedereen zijn acties rechtvaardigt met de stelling dat God het zo wilde.

Al met al is Kingdom of Heaven een aardige, maar oppervlakkige actiefilm, met een verhaal dat bovendien nogal wat rammelt.

Koninginnedag 2005 in het kort: lang, gevarieerd en ontzettend leuk. Het uitgebreidere verslag…

03.30u: De wekker gaat. Dianne en ik zijn redelijk wakker, al vragen we ons ernstig af waarom we zo vroeg al opstaan. We besluiten Philip en Galvin de schuld te geven en kleden ons snel aan.

04.05u: De spaanplaat die een belangrijk onderdeel van het kraampje moet worden blijkt weliswaar in Diannes auto te passen, maar dan is er geen ruimte meer voor drie personen. Gelukkig ben ik met een iets grotere auto, waar net wel drie zitplaatsen overblijven na het inladen van (bijna) alle spullen.

04.20u: Wij vertrekken, een eenheidsgenoot komt net thuis.

04.40u: Het traject Uilenstede-Diemen is succesvol en zonder omwegen afgelegd. Philip is ook wakker en voegt zich bij ons met vier klapstoeltjes en zijn gebruikelijke goede humeur.

05.15u: We worstelen ons tussen de laatste Koninginnenachtvierders door en kunnen, tot vooral Philips verbazing, helemaal doorrijden tot aan het Muntplein. Na overleg met een politieagent aldaar maken we een U-bocht midden op het Muntplein (tussen de politiebusjes door), keren bij de Herengracht nogmaals en zetten de auto voor Pathé de Munt neer. Andere kraamhouders hebben de stukjes tape in de vorm “Gereserveerd – Philip” keurig gerespecteerd.

05.20u: De schragen blijken nog op Uilenstede te liggen, en zonder schragen natuurlijk geen kraam. Dianne en ik laten Philip achter in gezelschap van de spaanplaat en rijden terug naar Uilenstede.

05.45u: De snelste route vanaf het Muntplein naar Uilenstede voert niet via de A2 en de A10 ten oosten van de A2. Onze route wel. De schragen worden ingeladen, evenals de zak Chup-a-Chups die we ook hadden laten liggen. We vergeten het papier en de stift voor de prijskaartjes, maar dat blijkt geen probleem te zijn.

06.00u: Het laatste uitgangspubliek is verdwenen en overal wordt druk gewerkt aan kramen en stands van verschillende vorm en grootte. Philip is nog steeds wakker (of wordt dat net op tijd weer). We laden alles uit en terwijl Philip en Dianne de kraam opbouwen, rij ik naar de Stadhouderskade om de auto te parkeren.

06.30u: We begonnen met de kraam op de stoep, maar gezien de positie van de omliggende kramen schuiven we toch maar iets de straat op. Philips oneindige binnenzak bevatte nog een notitieblokje en pen, zodat Dianne de prijskaartjes kan schrijven. Alles wordt vakkundig aan elkaar vastgetapet.

07.00u: Onze kraam is klaar. In de verkoop: gele en bruine M&M’s, drie soorten Doritos Bits, gevulde en appelkoeken, blauwe en rode Aquarius [geen witte, zoals oorspronkelijk vermeld], grote bussen Pringles, Mentos Red Orange, grote en kleine glow-in-the-dark-sticks, Chup-a-Chups en vijf soorten zakjes chips. Links van ons staat een metalen raamwerk, voorlopig zonder inhoud. Rechts staat een kartonnen doos, kort daarvoor aangevoerd door een wat onprettig ogend mannetje wiens polsen niet recht zijn, maar een hoek maken van negentig graden.

07.10u: We schuiven nog maar een stuk naar voren, teneinde niet geheel te verdwijnen achter de steeds groter groeiende kraam links. Ter versteviging (en om iets te doen te hebben) wordt nog wat tape aangebracht. Galvin is inmiddels ook wakker, maar is nog in Dronten vanwege rijles. Hij zal aan het eind van de ochtend op het Muntplein aankomen.

07.20u: Onze eerste verkoop! De hotdog- en satékraam van even verderop komt twee zakjes M&M’s halen.

08.30u: De kraam rechts is uitgebreid met enkele kartonnen dozen, waaroverheen een wit kleed is gelegd. De koopwaar: oranje sjaals, hoeden en andere troep. Het geheel oogt armoedig. De kraam links wordt langzaam volgehangen met Spaans/Mexicaanse kleding en prullaria.

08.40u: Ik laat Dianne en Philip achter en wandel richting Centraal. De Kalverstraat is ontzettend stil, op de laatste vijftig meter voor de Dam na. Het Damrak is al redelijk vol met kramen en publiek.

09.15u: Michiel, Susanne, Tamarah, Lisette en Mark zijn gearriveerd. Er worden hoedjes gevouwen van de Metro en snel weer weggegooid, waar Lisette later spijt van krijgt als ze hoort dat er vijf miljoen mee viel te verdienen. We lopen via de Nieuwezijds en het Spui naar het Muntplein. De Vie (fruitdrank) die bij de kruising met de Raadhuisstraat wordt uitgedeeld is raar spul: hoe hard je ook schudt voor het openmaken, onderin blijft het lekkerst.

10.30u: Via Rokin, Dam, Raadhuisstraat en Rozengracht komen we in de Jordaan, waar een heel gezellige sfeer hangt. We kopen een onmogelijk grote suikerspin.

11.00u: Plaspauze op het Leidseplein. Lisette is helemaal weg van het verfrissende luchtje dat in de toiletten hangt. Bij gebrek aan handdoeken gebruiken we elkaars T-shirt. Tamarah geeft de voorkeur aan m’n jas.

11.30u: Het Vondelpark zit en staat vol met drummende, dwarsfluitende, blokfluitende, viool spelende en oude spullen verkopende kinderen plus bijbehorende ouders. Mijn groepsgenoten hebben het plan me aan iemand te koppelen in de singlesbar (of hoe dat ding ook heet) waarover ze in de Metro hebben gelezen, maar een serieuze poging om die bar zelfs maar te vinden wordt niet ondernomen.

13.00u: Jacob voegt zich bij ons en met z’n zevenen zetten we koers naar het Museumplein, waar we een flinke stapel opblaaskronen in ontvangst nemen. We komen Franka tegen en Tamarah, Susanne en ik blijven bij haar op het Museumplein. De andere vier lopen naar de Albert Cuyp.

15.00u: We hebben genoeg van de slechte artiesten op het Museumplein. Helaas ligt het mobiele belverkeer inmiddels vrijwel volledig plat, dus Tamarah, Susanne en ik vertrekken op de gok richting de Albert Cuyp. Daar blijkt eigenlijk niets te doen te zijn, dus we gaan maar ijs eten. Lisette laat via sms weten dat zij weer op het Museumplein zijn, dus wij weer die kant op.

16.30u: Tamarah en Susanne gaan weer naar huis, zodat Lisette overblijft met Jacob, Mark, Michiel en ik. Uiteindelijk besluiten ook wij maar eens weg te gaan.

17.30u: De plaspauze op het Leidseplein gaat niet door omdat de toiletten net worden gesloten. Dan maar geen lekkere geurtjes, maar ook geen natte T-shirts.

18.30u: Bij het Muntplein scheid ik me van de anderen om me weer bij Dianne en Philip te voegen, die een uur of zeven eerder al gezelschap hadden gekregen van Galvin. Nanda is ‘s middags ook nog een paar uur geweest. De verkoop is redelijk gegaan, maar er is nog veel over. De prijzen zijn gedaald sinds half negen.

19.15u: Ik haal voor vier euro een portie saté. Tien minuten later haalt Galvin een portie saté voor twee zakjes M&M’s, ter waarde van één twintig.

19.30u: De beste verkoop van de dag: ik had wat van die opblaaskronen meegenomen en Galvin heeft er een op z’n hoofd. Een passant vraagt wat dat ding kostte en Galvin antwoordt vijf euro. De passant koopt de kroon voor tien euro en zal later wel ontdekt hebben dat hij daarmee tien euro te veel heeft betaald.

19.45u: Onze scheefgepolste rechterbuurman verkoopt zijn laatste feesthoed voor een bedrag dat zo hoog is omdat hij voor zijn laatste hoed een goeie prijs wil vangen. De koper is nauwelijks verdwenen, of de verkoper legt een nieuwe laatste hoed in zijn kraam.

20.00u: Niels en Stijn komen langs en ontdoen ons van een stapeltje M&M’s en Doritos Bits. Bovendien doneren ze een toeter, waarmee we ruime tijd grote lol hebben.

20.05u: De buurman rechts prijst zijn waren aan voor drie vijftig. Een Japanner vraagt in het Engels naar de prijs van een sjaal en moet vijf euro neertellen. Standhouders zijn geldwolven, toeristen zijn dom.

20.30u: We verkopen niets meer en pakken de overgebleven spullen in. De chips zijn goed voor het weekendje Maastricht, de M&M’s, Doritos en koeken gaan naar de snoepla. Voor de light sticks hebben we nog geen bestemming, maar die vinden we in de loop van de avond nog.

21.15u: Alles ligt in de auto en we zijn terug bij Pathé de Munt, waar we kaartjes kopen voor The Interpreter. Beladen met chips, popcorn, M&M’s, drank en kleine light sticks zoeken we de beste zitplaatsen. De drankjes worden voorzien van light sticks, zodat we ze straks in het donker ook nog kunnen vinden.

0.00u: We zijn niet in slaap gevallen tijdens de film, die weliswaar een goed verhaal had, maar wat erg serieus en traag was. Philip laat de overgebeleven light sticks vallen en activeert ze daarmee bijna allemaal. Hij neemt de gele en rode mee voor verlichting op z’n fiets en gaat naar huis. Dianne, Galvin en ik rijden met de auto naar Uilenstede. We rijden dit keer niet om via de A2 en de A10, maar via het Museumplein. Het is kennelijk lastiger om van het Muntplein naar Uilenstede te rijden dan andersom.

0.30u: Bij het uitladen van spullen vallen de grote light sticks op de grond en worden vervolgens gebruikt als decoratie in de kamer van Dianne en Galvin. Hoewel ik natuurlijk nog slaapspullen daar heb, ga ik toch maar naar huis.

1.30u: Ik val in slaap na m’n langste en leukste Koninginnedag ooit.

Omdat mijn lieve opa en oma eerder afgelopen jaar 50 jaar getrouwd waren, hebben we de dagen rond oud en nieuw met de hele familie in het Zuid-Limburgse Epen doorgebracht. We zaten met z’n allen (O&O, hun vijf kinderen plus vijf partners en in totaal elf kleinkinderen) in een mooi en groot huis, temidden van glooiende heuvels. De locatie leek heel erg veel op de plek waar ik zes jaar geleden met school een week ben geweest, maar aangezien ik daar geen foto’s van heb, kan ik dat niet zo direct controleren.

Hoe dan ook, het was erg gezellig. Woensdag (29 december) hebben we ons vooral geïnstalleerd in het huis en verder weinig gedaan. Donderdag gingen we naar Aachen (a.k.a. Aken) in Duitsland, omdat dat een mooie plaats zou moeten zijn. Dat was het helaas niet. Absoluut niet, zelfs. De dom is mooi, en het raadshuis ook, maar meer niet. Een beetje een teleurstelling dus, wat door het miezerige weer niet beter werd. ‘s Middags zijn er nog een paar gaan zwemmen, wat gelukkig wel weer leuk was.

Op oudejaarsdag zijn we eerst naar de Gemeentegrot van Valkenburg gegaan. Dit grottenstelsel is ontstaan doordat al zo’n 2000 jaar lang mergel wordt uitgegraven. Per treintje hebben we een tocht van vier kilometer afgelegd, wat erg leuk was om te doen. Als volgende activiteit stond voor velen een bezoek aan Maastricht gepland, hoewel sommigen terug gingen naar het huis om daar wat te wandelen. Ik ging naar Maastricht, waar ik al twee keer eerder was geweest, maar wat ook nu weer een mooie stad was. Op het Vrijthof was een grote Kermis, waar m’n broer en ik m’n moeder mee hebben genomen in het reuzenrad, wat natuurlijk een heel handige manier was om veel van de stad te zien zonder te hoeven lopen.

De jaarwisseling was vooral erg rustig vergeleken met de Randstad. We hadden zelf vuurwerk en er was in de omgeving nog wel wat te zien, maar bij lange na niet zo veel als we thuis zien. Zelf heb ik geen vuurwerk afgestoken, maar het wel gefotografeerd. (Die foto’s, en andere van deze dagen, volgen nog.)

Na het vuurwerk zijn m’n broer en ik nog met m’n oudste twee nichtjes naar Valkenburg gegaan, maar daar was het maar een dooie boel. De enige leuke tent die we hebben gezien, kwamen m’n nichtjes (16 en 17) niet binnen. Terug naar het huis nog even bij een kroeg in Mechelen gekeken, maar dat was ook niets.

Op nieuwjaarsdag zijn we met de meeste kleinkinderen naar de bioscoop gegaan in Maastricht. The Incredibles was de voor de hand liggende keuze gezien de spreiding in leeftijden, bovendien had ik gehoord (van o.a. Nanda) dat-ie erg goed was. Ik vond hem echter wat tegenvallen… Hij kwam traag op gang en de eerste helft vond ik wat saai. Gelukkig was de tweede helft wel erg goed. (Wat natuurlijk ook beter is dan dat de eerste helft wel goed is en de tweede helft niet.)

Vandaag (2 januari) hebben we als afsluiting nog lekker (en laat) geluncht in het wegrestaurant bij Vianen, waarna ieder zijn eigen huisje weer opzocht.

En wist je dat het erg veel moeite kost om met meer dan tien mensen een beslissing te nemen?

Met de aanschaf van de extended edition van The Return of the King is mijn Lord of the Rings-collectie voorlopig weer compleet. Gisteren hebben we de nu bijna vier uur durende film gekeken en het enige minpunt daarbij was dat je die film eigenlijk op een groot scherm moet zien. De komende dagen zal ik me verder vermaken met de audio-commentaren en alle extra’s.

Ocean’s Twelve is duidelijk niet zo goed als zijn voorganger Ocean’s Eleven, maar toch nog steeds een heel vermakelijke film. Van het verhaal moet-ie het niet hebben, maar er zit net genoeg van in om alle grappen en grollen tegen een beetje achtergrond te hangen. En wat er aan verhaal wordt verteld, is of van tevoren al te voorspellen, of wordt pas achteraf in een flashback duidelijk. In 11 werden ook van die flashbacks gebruikt om te laten zien wat er werkelijk gebeurde (wat me weer sterk deed denken aan The Boondock Saints), maar daar sloot het flashback-materiaal nog vrij goed aan bij wat je in eerste instantie zag. In 12 is die samenhang soms te ver te zoeken.

Anyway, de humor maakt veel goed. Hetzelfde geldt voor de energie die het geheel uitstraalt, wat deels door de acteurs komt en deels door de snelle montage en het alternatieve camerawerk. De enige scene die wat mij betreft korter had gekund, is als die ene Fransoos tussen de laserstralen doorspringt. Enerzijds slaat dat stuk nergens op (laserstralen zijn niet zichtbaar, ze hebben geen nut als er geen sensor aan de andere kant zit, en voor willekeurig bewegende lasers wist die Fransoos wel erg goed waar ze zouden zijn), anderzijds heb je geen minuut nodig om te laten zien wat na tien seconden ook al duidelijk was. En het drukke, beweeglijke camerawerk? Ach, het past wel bij de stijl van de film, maar het maakte sommige scenes er niet duidelijker op.

En waarom hadden ze speciaal Jeroen Krabbé gecast als Van der Woude (wiens naam verrassend goed werd uitgesproken), als hij in de hele film nog geen twee seconden in beeld is?