Achterbandje plat vanochtend. Gisteravond heen en weer naar training was er niks aan de hand, vanochtend was-ie dood. Opgepompt en toch maar geprobeerd, maar na een paar honderd meter begon ik de structuur van het wegdek toch wel erg goed te voelen. Fiets bij het kantoor van de Belastingdienst geparkeerd en de rest (ruim de helft) gelopen. Aan het eind van de dag eerst met bus 57 van de universiteit naar het station; daar over op bus 17 naar huis om de kortingsbon van de Gamma op te halen die ik natuurlijk niet bij me had; vervolgens met bus 45 naar de Gamma om een bandenplaksetje te kopen, wat ik natuurlijk nog niet in huis had; en tot slot met bus 45 weer terug naar het station om daarvandaan naar de Belastingdienst te lopen en mijn fiets weer op te halen. (Gemiddeld 3,5 haltes per bus en alles met slechts twee strippen!) Thuis bandje geplakt en nou maar hopen dat hij morgen nog net zo mooi is als zojuist.

Was ik er net aan gewend dat ik 22 jaar oud was, ben ik zojuist alweer 23 geworden. Opvallend dat ik mijn leeftijd steeds minder belangrijk vind. Vroeger kon ik zonder enig nadenken het juiste getal noemen; tegenwoordig sta ik me eerst af te vragen wat het ook weer was… 22, 23, misschien al 24? Ergens begin twintig, laten we het daar maar op houden. En om eerlijk te zijn, zo belangrijk is het nou ook weer niet. Er hangt veel meer af van wat je doet in het leven, dan hoe lang je al rondloopt. Promovendi, bijvoorbeeld, heb je van allerlei leeftijden, maar waar telt is dat ze promovendus zijn.

Hmm… met ouderdom komt kennelijk ook quasi-filosofisch gelul ;-)

Ja, leuk feestje gehad net. Dertien man in totaal (mezelf meegeteld), waarvan vijf uit Leiden, zeven van de VU en drie nog van het vwo (mezelf drie keer meegeteld). Niet bij mij thuis natuurlijk, want daarvoor is het toch echt te klein. North End, een Engelse pub, tevens stamkroeg van de astrochemiegroep, bleek wel een prima locatie. Helaas viel het niet voor iedereen mee om er te komen, aangezien er 35 km bovenleiding ontbrak tussen Schiphol in Leiden. Als dan ook de metro’s in Amsterdam stilstaan vanwege een stroomstoring, wordt zelfs omrijden via Sloterdijk en Haarlem bijna onmogelijk. Gelukkig konden Dianne, Galvin, Petra en Philip na anderhalf uur te hebben gedaan over het stuk Uilenstede-Zuid/WTC-Uilenstede, alsnog de auto pakken en naar Leiden komen.

Alsof hun aller aanwezigheid nog niet genoeg was, werd ik ook nog van een stapel cadeaus voorzien: een taartvorm met een pak mix voor appeltaart, een slakom, cocktailglazen (als aanvulling op mijn afstudeercadeaus), een roestvrijstalen antigeurzeep, de uitbreiding Kooplieden & Bouwmeesters voor Carcassone, een kookboekje, het boek I always get my sin en nog een boekenbon. Een prachtig begin van mijn tijd als 23-jarige, dat absoluut. Dankjulliewel!

Het is erg genoeg dat mijn kerstvakantie, die voor het eerst van mijn leven maar een week duurde, weer voorbij is, maar moet het nieuwe jaar dan ook nog zo koud en nat beginnen?

Okee, het echte begin was alleen maar koud en niet nat. Bewolkt, dat wel, maar netjes droog zodat we om middernacht lekker naar buiten konden om van het Amsterdamse vuurwerk te genieten. Geen enkel probleem dat we (de VU-groep, dit keer bestaande uit elf man en gestationeerd bij Michiel thuis) zelf niets hadden, want de rest van de buurt had meer dan genoeg om mee te kijken. Wij hadden dan weer meer dan genoeg champagne (of in elk geval iets dat er op leek en nog lekkerder was ook) en voedsel, wat we overigens niet gedeeld hebben met anderen. Nemen en niets geven, zo hoort het toch?

Rond half drie hadden we de meeste lol wel gehad, dus zijn we maar luchtbedden op gaan blazen en min of meer gaan slapen. Na een uurtje was het stil (afgezien van krakende matjes en een enkele snurk), wat we tot kwart voor tien volhielden. Nog weer een uurtje later was iedereen opgestaan (om snel weer neer te zakken op een stoel of bank) en was het tijd voor dingen als ontbijt en nieuwjaarsconcert.

‘s Middags ben ik nog even bij mijn ouders langsgegaan voor wat oliebollen en appelflappen, een kop thee en de goeie ouwe Super Nintendo (daarover later meer) en ‘s avonds thuis had ik al nauwelijks meer in de gaten dat het nog steeds nieuwjaarsdag was. Nou maar eens kijken of 2006 net zo’n leuk jaar gaat worden als 2005. Het zal niet meevallen om afgelopen jaar te overtreffen qua speciale gebeurtenissen, maar dat is op zich ook niet nodig. Als ik het maar naar mijn zin blijf houden, dan vind ik het allang best :-)

Gelukkig nieuwjaar!

Twee maanden nadat ik mijn nog bijna gloednieuwe tv/video-combi ter reparatie had teruggebracht naar de winkel (als ik er een videoband instopte, deed het apparaat niks meer), heeft Philips dan toch besloten dat ze hem niet kunnen repareren. Wat hebben ze gedaan in die tijd? Ieder uur op de aanknop geduwd om te kijken of het probleem zichzelf had opgelost? Hem als studieobject gebruikt in de cursus Hoe bouw ik geen goede tv/video-combi? Hem als bijzettafeltje gebruikt?

Het resultaat is wel dat ik nu een nieuw exemplaar heb, en nog wel van een iets geavanceerder model ook. Ik had een 14PV135/01, nu heb ik een 14PV235/01. Het enige verschil dat ik voorlopig heb ontdekt, is dat de 235 de tijd via de kabel doorkrijgt en dat de knoppen aan de voorkant er iets anders uitzien. Ik heb nog de oude afstandsbediening, dus je zal zien dat ik eventuele andere nieuwe functies niet eens kan bereiken.

Nog een minpuntje van de kant van Philips: de videoband die in het oude apparaat was blijven zitten (hij deed echt niets met een band erin, dus ook niet de band weer uitwerpen), heb ik niet teruggekregen. Gelukkig stond er alleen een film op en ben ik allang vergeten welke dat was.

Grote verrassing bij het programmeren van de kanalen: de zender NASN, oftewel North American Sports Network, oftewel een sportzender bijna volledig gewijd aan sporten uit de VS, waaronder honkbal. Helaas, het is minder mooi dan het lijkt. NASN zit slechts tijdelijk op de kabel. Lang voordat het nieuwe honkbalseizoen begint zal hij verplaatst zijn naar een betaalpakket. Ach, misschien nemen we daar wel een abonnement op. Boven me woont een Amerikaan, die wil voor € 2,50 per maand vast wel wat Amerikaanse zenders op zijn tv.

Dank u, Sinterklaasje, voor…

- een chocoladeletter;
- nog een chocoladeletter;
- nog twee chocoladeletters;
- de DVD van Sin City (zelf gekocht, maar toch);
- een cadeaubon voor iets wat ik nog ga bedenken;
- een meeting in Glasgow op 5 en 6 januari, aansluitend waaraan ik een weekendje bij Danièle en Ron op bezoek ga (heeft eigenlijk niks met Sinterklaas te maken, maar wel afgelopen week geregeld);
- een gezellig avondje bij m’n ouders, met Chinese gourmet en de film “Matchstick Men”;
- een gezellig avondje bij vrienden, met spaghetti (Franka!), leuke surprises, Danièle op MSN en een hoop lol;
- een slakrop met voeten, zonnebril en slabestekantennes:

Nog maar vrij kort nadat we onze oudste kat vanwege een sterk verzwakte gezondheid hebben laten inslapen, is de jongste nu ook niet meer. Tiger had sinds een maand of drie last van epileptische aanvallen, waarschijnlijk veroorzaakt door een hersentumor. Zelfs met zware medicatie ging hij tot wel vijftien keer per uur plat. Het gekke (en ook droevige) is dat hij naast die aanvallen nog hartstikke gezond en springlevend was, althans op die momenten dat hij niet te versuft was door de pillen. Toen ik anderhalve week terug bij m’n ouders was en hij me hoorde, kwam hij meteen naar me toe voor een hartelijke begroeting. Dat zal nu nooit meer gebeuren. In overleg met de dierenarts is er vanavond een definitief einde aan de aanvallen gemaakt. Tiger was 12 jaar en 5 maanden oud. Rust in vrede, levensgenietertje!

Pas maar op, want ik heb eindelijk een internetverbinding thuis! Nou kan ik dus nog vaker mailen, MSN’en en m’n weblog bijhouden :-)

Ieder jaar op 3 oktober wordt het Leidens Ontzet gevierd, onder andere met een kermis. De festiviteiten beslaan meerdere dagen en begonnen dit jaar op 1 oktober. Uiteraard stonden op 30 september de meeste kermisattracties al, waarvan ik ‘s avonds enkele foto’s heb genomen. Foto’s bij daglicht volgen nog, evenals een kort verslag van het Ontzet.

In het fotoalbum staan trouwens nog wat andere nieuwe foto’s: m’n broer was zo vriendelijk om bij een recente honkbalwedstrijd wat plaatjes te schieten.

KPN heeft het weer gedeeltelijk goedgemaakt. De monteur vanmiddag was netjes op tijd (12.45u), na eerst nog even gebeld te hebben dat hij er aankwam. Hij kon ook meteen zien wat het probleem was en binnen tien minuten werkte alles correct. De man was zelfs zo vriendelijk om geen voorrijkosten (45 euro) en arbeidsloon (8 euro) te rekenen, maar het weg te schrijven als een fout van de monteur van vorige week. Hij had wel niet het idee dat het werkelijk diens fout was, maar hij kon het ook niet helemaal uitsluiten, vandaar. Ik blij, niet alleen dat dit me niets kostte, maar ook dat ik nu een telefoonaansluiting heb, want dan kan ik tenminste ADSL aanvragen.

Er zijn tegenwoordig talloze manieren om thuis (vaste) telefoon en internet te hebben, maar van veel nieuwe en goedkope aanbieders hoor je verhalen over slechte verbindingen en slechte service. Ik betaal dus wel iets meer, en ga voor de zekerheid van een standaardaansluiting van KPN met een ADSL-abonnement van Wanadoo. Werkt bij m’n ouders prima, dus moet bij mij ook lukken. En als er eens iets verkeerd gaat: beide bedrijven verlenen goede service.

Hoewel… Het imago van KPN heeft gisteren een ernstige deuk opgelopen. Er zou iemand langskomen om een telefoonaansluiting aan te leggen. Tijdstip: tussen 8.00 en 18.00u. Om te beginnen: kunnen ze niet iets nauwkeuriger aangeven wanneer die monteur komt? Maar goed, ik geregeld met m’n begeleider dat ik een dagje thuis werk. Om 12.00u nog geen monteur gezien. Om 16.00u nog steeds niet. Zal je natuurlijk altijd zien… komt-ie pas tegen zessen. Maar om tien over zes nog steeds niemand. Tja, toen moest ik toch echt boodschappen gaan doen. Buiten kom ik toevallig een buurman tegen.

Buurman: “Zo, heb je nou ISDN op je kamer?”
Ik: “Nee, nog niet. Er zou vandaag iemand langskomen om een gewone telefoonaansluiting aan te leggen, maar er is niemand geweest.”
Buurman: “Ow… Vorige week was er namelijk iemand in de straat bezig. Ik dacht dat het voor mij was, maar hij zei dat het voor jouw huisnummer was.”

Oftewel: KPN spreekt met mij af dat er gisteren iemand zou komen, maar die was er vorige week al. Leuk natuurlijk dat het eerder kon dan gepland, maar waarom geven ze dat dan niet even door? Nou zat ik een hele dag te wachten op iemand die toch niet komt. En hoe kan je trouwens een nieuwe aansluiting aanleggen door alleen buiten iets te doen? Want die monteur van vorige week is nooit binnen geweest.

Vanochtend KPN maar eens gebeld. Volgens de vrouw van de storingsdienst doet mijn aansluiting het toch echt. Volgens mij niet, want ik heb toch echt geen kiestoon. Niet zo gek natuurlijk, want er is binnen niets aangelegd om mijn telefoon met die nieuwe aansluiting te verbinden. Conclusie: er moet maar even een monteur langskomen. Wonderbaarlijk genoeg hoef ik daar niet weer twee weken op te wachten, en kunnen ze ook nog een betere tijdsindicatie geven: vanmiddag tussen 12.00 en 14.00u. Nou nog zien dat-ie echt komt…