Ouders op bezoek

Zoals al bleek uit het bericht van gisteren, waren mijn ouders afgelopen weekend bij me op bezoek. Ze arriveerden vrijdag een het eind van de middag in Girona en na enig zoeken van hun kant, ontmoetten we elkaar in de buurt van hun hotel. Toen het inchecken achter de rug en de kamer bekeken was, zijn we naar mijn appartement gegaan.

Vrijdagavond hebben we elkaar verder niet veel gezien, omdat ik een etentje had met de groep van de universiteit. Dat was heel gezellig, maar voor mijn doen ook heel laat: het was rond 22.45u dat we aan het voorafje begonnen. Ik had maar even de vrijheid genomen om rond acht uur een boterham te pakken, anders had ik dat nooit volgehouden. Na het eten zijn we nog uit geweest, waarbij bleek dat Girona wel degelijk een nachtleven heeft. De discotheek was niet super en de muziek kon ook beter, maar het was zeker leuk om hier een keer uit te gaan. Enige nadeel was natuurlijk dat ik de volgende morgen weer vroeg op moest om met m’n ouders op pad te gaan…

Zaterdag hebben we min of meer dezelfde wandeling gedaan als ik twee weken geleden al in m’n eentje (Joodse Wijk en stadsmuur), met als extraatje een bezoek aan de prachtige kathedraal van Girona. Het is een van de grootste Gotische kathedralen ter wereld en hij zit vol met beeldhouwwerk, schilderijen, borduurwerk en andere (religieuze) kunst. Je kreeg er een Engels gesproken persoonlijke rondleiding bij, zodat je ook nog eens wist waar je naar keek. Ontzettend goed verzorgd dus, en zeer indrukwekkend.

‘s Avonds hebben we gegeten in een Catalaans restaurant, waar buitenlanders kennelijk minderwaardig zijn: wij kregen slechts één broodje bij de salade, Spanjaarden kregen er twee. Ook waren de serveersters soms wat te ijverig. M’n ouders waren iets eerder klaar met het dessert dan ik en precies toen ik met m’n laatste hap bezig was, kwam een van de serveersters hun spullen vast ophalen. En ja hoor, vervolgens ging ze staan wachten tot ik ook klaar was. Uiteraard ben ik dan zo vriendelijk om m’n mes nog eens extra zorgvuldig aan m’n vork af te vegen, m’n vork nog een keer extra af te likken, en m’n bestek extra langzaam en extra netjes op m’n bord neer te leggen. Kom zeg, wat dacht ze nou?

Zondag hebben we door een ander deel van Girona gewandeld, maar niet zo lang als zaterdag. Zo veel is er uiteindelijk ook niet te zien hier (nog wel een hoop musea, maar daar hadden we geen zin in), dus dan is het leuker om een terrasje te pakken en bij te kletsen. Bovendien moesten m’n ouders om 15.00u weer op het station zijn voor de bus naar het vliegveld, dus zo heel veel tijd hadden we die dag toch niet meer.

Dat was dus de eerste keer dat ik m’n ouders op visite heb gehad, en we vonden het alledrie erg leuk. Als ik over een paar maanden in Leiden woon mogen ze nog wel eens langskomen.

Zadelpijn

Maandagochtend, even na half negen: tijd om de fiets te pakken en naar de universiteit te gaan. Tot zover was gisteren alles normaal. Maar eh… waar was het zadel van mijn fiets? Niet waar het hoorde te zijn, dat was duidelijk. De fiets zelf stond er nog gewoon, maar zadel (en zadelpen) waren heel erg afwezig.

Dan maar lopen dus, met de ontzadelde fiets aan de hand want het leek me dat dit probleem toch via de universiteit moest worden opgelost. Vervolgens was ik ‘s ochtends druk met andere dingen, dus om 15.15u (dan zullen zelfs Spanjaarden toch wel klaar zijn met de lunch?) naar Carme (de secretaresse) en het geval uitgelegd. Zij heeft toen de receptie gebeld, waar niemand Engels spreekt maar waar wel de persoon zit die over de fietsen gaat. Wat blijkt? Die was net weg voor lunch. Om kwart over drie? Ja dus. Maar ze zouden over een uurtje wel terugbellen.

Okee, om zes uur nog niets gehoord, dus maar weer richting Carme. Die was er niet, maar Miquel (een van mijn twee begeleiders hier) wel en hij had inmiddels contact gehad met de fietsenman. We moesten maar even een nieuw zadel gaan kopen. Na een autoritje van tien minuten (met de fiets achterin) stonden we bij de plaatselijke Decathlon (je weet wel, die megasportzaak die ook een filiaal heeft bij de Amsterdam ArenA, vlakbij mega-electronicazaak Mediamarkt, die ook hier in Girona vlakbij de Decathlon zit, als je me nog kunt volgen). Daar een nieuwe zadelpen en zadel gekocht, die met veel moeite op de fiets gemonteerd werden. (De pen ging er zo lastig in, dat de kans dat hij nog een keer verwijderd wordt in ieder geval miniem is.) Fiets terug in de auto, terug naar de uni, en de dag eindigde zoals het hoort: met de fiets terug naar het appartement.

Overigens gebeurt het wel vaker dat er hier zadels worden gestolen. Miquel ging nog niet zo ver om te zeggen dat het gebruikelijk is, maar een zeldzaamheid is het zeker niet. En waarom? Dat weet hij net zo min als ik.

“Massale vechtpartij in vliegtuig”

Zoveel te melden vandaag, dus ik begin gewoon ergens mee…

Diverse journaals en kranten berichtten gisteren of vanochtend over een “massale vechtpartij” aan boord van een vliegtuig op weg naar Rotterdam. Op de site van de NOS staat het volgende:

De politie en de Koninklijke Marechaussee hebben op Rotterdam Airport zeker acht reizigers gearresteerd. Ze zouden bij een massale vechtpartij aan boord van een vliegtuig betrokken zijn geweest.

Het toestel van Transavia kwam uit het Spaanse Gerona. Twee groepen passagiers gingen tijdens de vlucht met elkaar op de vuist. De aanleiding was vermoedelijk dat iemand uit de ene groep een vrouw uit de andere groep lastigviel.

Volgens de politie brak vervolgens een massale vechtpartij uit in de cabine. Het toestel landde rond zeven uur op de Rotterdamse luchthaven, waarna de arrestaties werden verricht.

De politie sluit niet uit dat er veel meer mensen bij betrokken waren dan de acht die nu voor verhoor vastzitten en dat er nog meer aanhoudingen zullen plaatsvinden.

Dat vliegtuig was dus precies het vliegtuig waarmee mijn ouders weer naar Nederland vlogen na mij hier bezocht te hebben… Zelf hebben ze nergens last van gehad (behalve vertraging bij het uitstappen, omdat eerst die acht passagiers gearresteerd moesten worden), want de zogenaamde massale vechtpartij was achterin en zij zaten vrij ver voorin. Ze hadden niet het idee dat het incident nou zo groot was als beschreven in de media, wat deels wel zal komen omdat ze er niet alles van konden zien en omdat de media altijd geneigd zijn iets te overdrijven. (Drie jaar geleden was er een “grote uitslaande brand” in de VU. In werkelijkheid stond er alleen wat dakbedekking in de fik.) Hoe dan ook, achteraf gezien viel het allemaal wel mee en het enige wat m’n ouders er aan over hebben gehouden is een aardig verhaal.

Winkels in Girona

Het was me al eerder opgevallen, maar gisteravond zag ik het weer: het centrum van Girona zit echt vol met allerlei kleine winkeltjes. Voordat ik ging eten heb ik nog even een rondje gewandeld. De meeste winkels zijn tot een uur of acht open (en ‘s middags, tijdens de siësta [en dus niet fiësta zoals ik eerst schreef; tnx Deej!], een tijd dicht), maar in ieder geval gisteravond hadden ze weinig klandizie. Bijna overal trof ik hetzelfde beeld aan: de winkel is leeg op een verveeld kijkende verkoper (m/v) na, en soms was zelfs die niet in zicht.

Kledingwinkels zijn veruit in de meerderheid en slechts een paar ervan verkopen ook mannenkleding. Allemaal hebben ze uitverkoop, met kortingen tot soms wel 70%. Het assortiment is veelal hetzelfde: felle kleuren, alleen bovenkleding, en vooral gericht op tieners en twintigers. Onvoorstelbaar eigenlijk dat zoveel (kleine) winkels van zo’n beperkte doelgroep kunnen bestaan, maar kennelijk lukt dat.

Naast kledingwinkels zijn er veel schoenenwinkels en verbazend veel boekhandels, waarvan vooral degene tegenover mijn appartement een bijzonder geval is. Lang, smal en hoog (minstens drie meter) met boekenkasten die tot aan het plafond reiken. Nergens staat duidelijk aangegeven wat waar te vinden is en zo chaotisch als het daar is kan ik me niet voorstellen dat het personeel dat zelf allemaal weet. Sommige van de planken staan zo vol dat als je er een boek uittrekt, er gewoon geen ruimte overblijft om het weer terug te zetten. Misschien dat Spanjaarden (of specifiek: Catalanen, of nog specifieker: Gironezen) dit zo handig vinden, maar ik hou toch van een iets overzichtelijker systeem.

Muziekwinkels zijn er ook meerdere van en ze verschillen onderling weinig van opzet. Grote, vaak nauwelijks van informatie voorziene bakken met cd’s, maar ook nog veel cassettebandjes en zelfs platen. Tussendoor hangen nog wat T-shirts en andere merchandise. Een enkele winkel heeft ook nog een rek met dvd’s.

Verder kwam ik nog tegen:
– een doe-het-zelf-zaak met een ruime afdeling huishoud- en keukenbenodigdheden;
– een kaarsenwinkel;
– een theewinkel;
– een aantal kruideniers;
– een toko met voedsel van over de hele wereld;
– een winkel met biologisch verantwoord voedsel;
– een reisbureau;
– een kantoorboekhandel;
– een paar tabakswinkels;
– een sokkenwinkel;
– enkele lingeriezaken;
– een winkel met allemaal Aziatisch speelgoed (=goedkoop plastic spul);
– een gewone speelgoedwinkel (waar ik boven woon);
– een filateliezaak;
– een winkel vol lapjes, prulletjes, versierseltjes en decoratiedingetjes;
– een naaiwinkel;
– een kussenwinkel;
– een snoepwinkel;
– een chocolaterie (met ware kunstwerken van chocola);
– en nog het een en ander wat ik alweer vergeten ben.

In Nederland zouden de meeste van deze winkels allang zijn verdwenen door de komst van een warenhuis, maar zo gaat dat hier niet. Zelfs in Barcelona, wat toch echt een heel stuk groter is dan Girona en wel warenhuizen heeft, zijn tientallen van dit soort kleine, specialistische zaakjes. En wat Girona betreft: al het bovenstaande ligt binnen 500 meter van mijn appartement, en dan ook nog maar in één helft van die cirkel. In het hele centrum staan met gemak drie, vier keer zo veel winkeltjes.

Typisch Spaans?

Zoals in elk land gaan ook in Spanje een aantal zaken anders dan thuis. Enkele van de meest opvallende voorbeelden:

– Fietspaden worden voor veel dingen gebruikt (voetpad, parkeerstrook), maar schijnbaar zelden om op te fietsen (dat gebeurt dan wel weer op de gewone weg of op de stoep).

– Fietsenrekken staan meestal achterstevoren.

– Bedienend personeel zegt gracias (“dank u”) als ze bijvoorbeeld het wisselgeld of de kassabon geven. Uiteraard zeg ik dank ook netjes gracias, waarna er soms nog een gracias van hun volgt.

– Als een Spanjaard z’n auto even ergens stil moet zetten, doet hij dat bij voorkeur op een plek waar het hem uitkomt, zonder nou heel veel rekening te houden met de overige weggebruikers.

– Afronden op vijf cent is hier nog ongebruikelijk. In de kantine van de universiteit kost een kop thee 43 cent en een donut kost 48 cent.

– Fietspaden en fietsstroken zijn er wel, maar niet altijd op logische plaatsen. Ongeveer de helft ligt aan de linkerkant van de weg. Ze houden ook nog wel eens plotseling op of lopen uit op een zebrapad, waar fietsers kennelijk ook gebruik van dienen te maken. (Auto’s stoppen in ieder geval voor zowel voetgangers als fietsers.)

– Rotondes kun je best gebruiken als parkeerplaats. In de buurt van de universiteit ligt een rotonde waar zowel aan de binnenkant als aan de buitenkant auto’s geparkeerd staan.

– In de straat waar ik woon zet iedereen zijn afval ‘s avonds gewoon voor de deur (dus niet ergens in een centrale afvalbak). Dit wordt ‘s nachts netjes opgehaald, soms wordt de straat ook nog even schoongemaakt, en ‘s ochtends ziet alles er weer netjes uit.

– Op bijna elke straathoek staat een geldautomaat en tussen twee hoeken in soms ook nog een. De meeste ogen niet of ze heel veel gebruikt worden en ik heb nog nooit meer dan twee personen bij één automaat gezien, waarvan ik er dan zelf altijd nog één was.