Wikipedia cites one of my papers

In a moment of vanity, I just googled myself. I’m pleased to see my website still appears as the top result for “Ruud Visser” on google.com and google.nl, ahead of the curtain specialist at ruudvisser.net.

The 10th .com result is titled “Everything about Ruud Visser” and the description goes like this:

Do you want to know more about “Ruud Visser”? Find all the information you need about “Ruud Visser” on Exalead Wikipedia.

I’m all for learning more about people with my name, especially if they appear this high on a Google search. The Exalead page contains links to two articles on the French Wikipedia. The first one immediately caught my attention:

Atoms in Molecules
En chimie guil, la proximité immédiate de deux atomes non liés … Why Kinked is More Stable than Straight Jordi Poater, Ruud Visser, Miquel Sola, F. Matthias …
fr.wikipedia.org/wiki/Atoms_in_Molecules

Loyal readers will recognize “Why Kinked is More Stable than Straight” as the (partial) title of a scientific paper based on work that I did in Girona, Spain in 2005. The Wikipedia article cites that paper as one of the criticisms against the theory of Atoms in Molecules. One click away, the English Wikipedia article on AIM does the same thing.

The citations in the English article was put in by user V8rik on June 9th of last year, and user Grimlock copied it to the French version on July 22nd.

It’s been said that you aren’t somebody in today’s world until you have an article on Wikipedia. I’m not quite there yet, but this is a good start.

Laatste dagje

Voordat ik vrijdagmiddag terugvloog naar Nederland, heb ik nog een laatste wandeling gemaakt door Girona. Toevallig kwam ik daarbij nog een hoop moois tegen: de beeldengroepen die ‘s avonds bij de Goede Vrijdagprocessie zouden worden rondgedragen, stonden al in de buurt van de Catedral om te worden voorzien van bloemen en groen, en om nog een keertje te worden afgestoft. De processie zelf kon ik natuurlijk niet zien, maar deze beelden dus wel. Sterker nog, nu kon ik ze veel beter bekijken dan tijdens de processie het geval zou zijn geweest.

Inmiddels had ik onverwacht nog gezelschap gekregen in m’n appartement. Donderdag waren er twee Belgische jongens gearriveerd (informaticastudenten), waarvan de ene drie maanden stage kwam lopen in Girona en de ander slechts voor het Paasweekend mee was. Ze kwamen uit Wallonië en spraken geen Nederlands, dus ik kon m’n Frans weer eens oefenen. (Gelukkig spraken ze aardig Engels, want zo goed spreek ik nou ook geen Frans meer.)

Vrijdag gingen de Franse lessen nog even door. Bij de bus naar het vliegveld werd ik aangesproken door een Italiaanse student die voor een paar maanden in Frankrijk zat en daarvandaan op bezoek was in Spanje. Zijn Engels was ongeveer zo beroerd als mijn Frans, maar dat was nauwelijks een belemmering om toch een heel gesprek te voeren. Ook op het vliegveld heb ik nog met hem zitten praten, tot het tijd was om richting paspoortcontrole te gaan.

De vlucht terug was bijzonder rustig en bovendien vlot: we landden bijna een half uur eerder dan gepland. Helaas was het bijna de hele weg bewolkt, dus veel meer dan grote wolkendekens heb ik niet gezien.

Op het vliegveld stonden m’n ouders en zus klaar om me op te halen en het laatste stuk naar huis te brengen, waarmee mijn avontuur in Girona toch echt ten einde was gekomen.

Ik heb genoten.

Manaies de Girona

Ieder jaar vindt op de avond van Goede Vrijdag een processie plaats in het centrum van Girona. Hierbij wordt onder andere een banier rondgedragen, die de woensdag daarvoor wordt opgehaald bij de familie die hem dat jaar in beheer heeft gehad. De woensdagprocessie heet de Manaies de Girona en bestaat voornamelijk uit als Romeinse soldaten verklede mannen. Het stelt niet zo heel veel voor (binnen vijf minuten is de stoet voorbij), en echt mooie foto’s levert het ook niet op, maar het was toch wel aardig om te zien. (De vrijdagprocessie schijnt mooier te zijn, maar ja, dan ben ik hier net weg.)

Ondertussen ben ik alweer bezig aan m’n laatste werkdag. Alle berekeningen zijn klaar en de resultaten zijn geanalyseerd. Het verslag is grotendeels geschreven en gaat nu nog een paar keer heen en weer tussen mij en m’n begeleiders om er een tekst van te maken die voor een artikel gebruikt kan worden.

Morgen neem ik lekker vrij om in alle rust m’n spullen te kunnen inpakken en nog een dagje van Girona te kunnen genieten. Dat betekent dat dit waarschijnlijk m’n laatste bericht vanuit Spanje is. Hartelijk dank aan familie en vrienden (en vreemden?) die via deze weg mijn belevenissen hebben gevolgd en me met hun vele reacties nooit het idee hebben gegeven dat ik hier alleen was.

Winter aan de Costa Brava

Wist je dat Girona heel dichtbij populaire vakantieoorden als Blanes en Lloret de Mar ligt? Zo niet, geen schande: ik wist het ook niet voordat ik een reisgids kocht over de omgeving van Girona en daarin die plaatsen tegenkwam. Die omgeving is natuurlijk de Costa Brava: een van Spanjes bekendste kuststreken, die echter veel meer omvat dan Blanes en Lloret.

Op aanraden van Jordi ben ik vandaag per bus naar twee van de wat noordelijker gelegen kustplaatsen gegaan: Palamos en Sant Feliu de Guíxols. Hoewel het toerisme ook hier een duidelijke plaats in de samenleving heeft, is het minder aanwezig en wat verfijnder dan het goedkope massatoerisme aan de zuidelijke Costa. Bovendien is het toeristisch seizoen nog niet begonnen, dus dit was een aardige mogelijkheid om ongestoord de Costa Brava te bekijken… ware het niet dat ik, afgezien van de bus, mezelf natuurlijk alleen te voet kon verplaatsen. Zo heel ver buiten de nog steeds vrij toeristisch ogende directe omgeving van het strand ben ik in beide plaatsen dus niet geweest.

Eerst trouwens nog even terug naar die bussen, want dat gaat wat anders dan in Nederland. Er zijn iets van tien busmaatschappijen die Girona aandoen, elk met andere bestemmingen en tijdstippen van vertrek. Zo kan het gebeuren dat maatschappij A overdag op een bepaald traject rijdt, terwijl maatschappij B dat ‘s nachts doet. Gelukkig staat het redelijk duidelijk aangegeven in het busstation, inclusief de dienstregelingen: een frequentie van eens per uur is al hoog, dus je wilt wel van tevoren weten hoe laat de bus gaat.

Goed, met behulp van de website van Sarfa (een van die maatschappijen) en de informatie in het station had ik een reisschema opgesteld. Etappe één (Girona-Palamos) en twee (Palamos-Sant Feliu) gingen probleemloos. Vervolgens zou ik aan het eind van de middag met Sarfa weer teruggaan naar Girona. Na aankomst in Sant Feliu had ik in het station daar nog gecheckt dat er om 16.45u en 18.15u bussen naar Girona zouden gaan. Prima toch? Nee, zo eenvoudig bleek het niet te gaan.

Om 16.44u was ik weer op het station (was niet de bedoeling daar zo laat pas te zijn, maar ik dacht, ik probeer het gewoon nog) en de chauffeur stond daar ook. Ik vroeg voor de zekerheid nog maar even of hij naar Girona zou gaan, waarop hij een duidelijk “No” antwoordde. Een vrouw voegde daar in een mooie Spaanse zin nog aan toe dat de bus naar Girona van maatschappij Teisa was, en vertrok vanaf het klooster. (Dat wil zeggen, ik herkende de naam Teisa en het woord ‘monasterio’. Bovendien waren we op de heenweg het klooster gepasseerd en daar stond toen een Teisa-bus. De rest van haar zin was dus niet nodig om te begrijpen wat ze zei.) Jaja… Waarom staat er op het informatiebord dan toch echt dat de Sarfa-bus van 16.45u naar Girona gaat? (Die vraag had ik overigens graag gesteld, maar ik spreek nog steeds geen Spaans, en de meeste Spanjaarden spreken slechter Engels dan ik Spaans.) Hoe dan ook, vanaf het klooster vertrok inderdaad een Teisa-bus naar Girona… om 18.15u, dus ik had nog wat tijd om rond te wandelen.

Maar voor het zover was, had ik natuurlijk al een paar uur Costa Brava achter de rug. Ik kwam rond 10.45u aan in Palamos, op een “busstation” dat niet meer was dan een bushalte met wachtruimte en kaartverkoop. Eén huizenblok verderop lag de kustboulevard, met aan de overkant het strand en daar weer naast de haven. Aan dat strand was weinig meer te zien dan dat het recentelijk nog machinaal was aangeveegd, dus na even de Middellandse Zee te hebben aangeraakt (hij voelt heel erg als de Noordzee) ben ik meteen maar doorgelopen naar de haven. Daar was duidelijk dat de visserij in Palamos nog van groot belang is: overal lagen netten en dergelijke, en de meeste boten waren vissersboten.

Voorbij de haven lag een stuk rotskust, waar begroeiing en branding zorgden voor een mooie plek om wat rond te klauteren en foto’s te maken. Nog weer wat verderop was het afgelopen met het toeristsch deel en kwam ik terecht in een wat vervallen deel van de haven, met aangrenzend een vrij arm ogende woonwijk. Niet bijzonder mooi om te zien, wel interessant, want tenslotte is ook dit deel van de Costa Brava.

Uitzicht op de baai van Sant Feliu de Guíxols.
Uitzicht op de baai van Sant Feliu de Guíxols.

Na een kort ritje met de bus bleek het in Sant Feliu niet anders te zijn. Rond het strand ziet alles er netjes uit, maar loop een paar blokken verder (of soms alleen maar een hoek om of een heuvel over) en alles ziet er veel armoediger uit. Inmiddels was het een uur of twee: in de zomer geen tijdstip om op het strand te liggen, nu juist wel. Dus, shirt uit, broek opgestroopt tot m’n knieën, en net gedaan of het heel normaal was om op 19 maart op het strand te liggen. (Dat was het overigens niet. Ik was niet de enige op het strand, en niet eens de enige die er kleren bij uittrok, maar veel scheelde het niet. Voor zover ik heb gezien was ik wel de enige die tot verder dan zijn/haar enkels het water inging.) Qua temperatuur en zonneschijn (volledig heldere hemel) ging het trouwens wel, maar als de wind iets toenam werd het al snel fris. Al met al heb ik het toch bijna een uur uitgehouden, wat niet gek is als je bedenkt dat formeel de winter nog niet eens was afgelopen.

Uiteraard heb ik weer een hoop foto’s gemaakt, die op de gebruikelijke plek te zien zijn.