Deze week is de introductieweek op de VU: een paar duizend studenten die elkaar en de universiteit leren kennen en zich zo klaarmaken voor een nieuwe stap in hun leven. In 2000 was die stap er voor mij ook. Vandaag, bijna exact vijf jaar later, is er een einde gekomen aan wat ik toen begon. Met een succesvol verlopen afsluitende presentatie over mijn hoofdvakstage heb ik het laatste gedaan wat nodig was om een diploma te krijgen. Samen met het verslag en het onderzoekswerk zelf heb ik er een 8 voor gekregen. Om eerlijk te zijn had ik op een half puntje hoger gehoopt, maar don’t get me wrong… Ik ben hartstikke blij met die 8 en denk dat het ook een terecht cijfer is.

Ook voor m’n scriptie en colloquium (literatuurstudie met bijbehorend praatje) heb ik vandaag het cijfer kregen: eveneens een 8, waar ik net zo blij en tevreden ben als met die andere.

In die vijf jaar heb ik in totaal acht keer een 8 geproduceerd. Daaronder zaten vier keer een 7,5 en twee keer een 7. Aan de andere kant had ik (schrik niet) acht keer een 8,5, zeven keer een 9, acht keer een 9,5 en vijf keer een 10. Met een gewogen gemiddelde van maar liefst een 8,6 bleek de universiteit precies zo moeilijk te zijn als het VWO, want ook daar stond ik op m’n eindlijst gemiddeld een 8,6.

Op de een of andere manier had ik naast het behalen van die cijfers ook nog tijd over voor andere dingen, zoals iedereen die mij via de VCSVU kent wel weet. En ik moet zeggen: zonder de VCSVU was mijn studie lang niet zo leuk geweest en was ik ook nooit zo gemotiveerd geweest om het tot een mooi einde te brengen. Gelukkig geniet de VCSVU nog altijd veel steun van zowel de studenten als de docenten, want de vereniging is werkelijk een groot pluspunt voor de opleiding. Hulde aan iedereen die zich er momenteel voor inzet of dat ooit heeft gedaan. Dank ook aan diegenen die mij in m’n tweede jaar bij de vereniging hebben betrokken, waarbij ik Danièle en Petra even bij naam moet noemen. Het was Evert-Jan die van mij een actief lid maakte, maar zij hebben een echte VCSVU’er van me gemaakt.

Hoewel ik aan de ene kant ontzettend blij ben dat ik nu klaar ben aan de VU, vind ik het aan de andere kant ook wel erg jammer. Tenslotte heb ik in die vijf jaar een hoop vrienden gemaakt. Een paar daarvan zijn al vertrokken, de rest moet ik nu achterlaten. Gelukkig is Leiden niet zo ver weg, maar lunchen op M1 of in de VCSVU-kamer zal er niet meer bij zijn. Ach, laat ik het positief houden en dat gemis dan maar beschouwen als teken van hoe leuk ik het op de VU heb gehad.

Bedankt, allemaal! Ik hoop dat we, ondanks mijn vertrek, nog tot in lengte van dagen zoveel lol zullen hebben als de afgelopen jaren.

Tijdens een zeldzaam moment van redelijk goed weer zat ik vanmiddag met een paar vrienden in het openluchttheater van het Vondelpark. De eerste voorstelling, van het trio Brokstukken, was bij vlagen erg leuk, bij andere vlagen vrij slecht, en de rest van de tijd niet heel bijzonder. Hoogtepunt was het lied over cowboy George, dieptepunt de running gag over een running gag. Gelukkig was het gratis, dus niet zonde van het geld, en hadden we het onderling gezellig op de tribune, dus ook niet echt zonde van de tijd.

Na een af- en aankondiging door de vreselijk irritante gastheer was het tijd voor Katinka Polderman, die gelukkig een stuk leuker was. Zo chagrijnig en zwartgallig was ze, zo no-nonsense, zo vreselijk niet vrolijk, dat ik me uitstekend heb vermaakt. Een specifiek hoogtepunt kan ik niet noemen, omdat haar hele show gewoon goed was, inclusief de toegift: “Ik zou nu weg moeten lopen en dan zouden jullie moeten gaan klappen. Dan zou ik terug moeten komen en zouden jullie nog harder moeten gaan klappen, en dan zou ik nog een toegift moeten spelen. Maar ja, ik zit hier nou toch en ik ben net zo lekker op dreef, dus ik speel de toegift nu maar meteen.” En dat met die zeurderige stem van d’r, alsof ze totaal nergens zin in heeft… Fantastisch!

Lekker hoor, even een weekje op vakantie. Samen met Danièle, Ron, Dianne, Galvin, Philip, Petra en Michiel heb ik zeven nachten gebivakkeerd (oftewel: luxe geleefd) in een huis in het dorpje Noiseaux, nabij de iets minder kleine plaats Hotton, in de Belgische Ardennen. Bij aankomst vorige week vrijdag kwam de regen met bakken uit de hemel, maar het klaarde al snel op. De rest van de tijd was het goed weer, afgezien van nog een onweersbui ergens halverwege de week.

Zondag zijn we met z’n vieren naar het stadje Durbuy gegaan, waar ik vijf jaar geleden ook al eens met familie was geweest. Toen hebben we er geklommen en geluncht, nu gewandeld en ijs gegeten… en dat was heel erg lekker ijs! Maandag hebben we een kayaktocht van vijftien kilometer gedaan, onder een dusdanig zonnige hemel dat zelfs Petra iets van een bruine kleur kreeg. Woensdag stond een bezoek aan de stad La Roche-en-Ardenne op het programma, waar we een kasteelruïne, ijswinkel en friterie hebben bezocht. Donderdag zijn we nog even naar de rivier gegaan om onze dam af te maken en te kijken hoe passerende kayaks daar vervolgens langs/overheen gingen.

Tussendoor hebben we veel niks gedaan, afgewisseld met een hoop eten, drinken, Muppet Show, Living with Fran, Kolonisten van Catan, Carcassonne, Boonanza, Coloretto, badminton, en nog meer eten en drinken. Het is maar goed dat Galvin net z’n rijbewijs had gehaald, dan hoefde Dianne tenminste niet steeds mee.

En een vakantie zou geen vakantie zijn zonder foto’s, die natuurlijk terug zijn te vinden in mijn fotoalbum.

De afgelopen dagen ben ik er even lekker tussenuit geweest: een korte vakantie met Rolf en Tom (de zesde keer alweer met z’n drieën) bij het Duitse plaatsje Leiwen, een kilometer of dertig ten noordoosten van Trier aan de zuidelijke oever van de Moesel. We zaten in een luxe zespersoons bungalow in een ruim en mooi onderhouden vakantiepark, en hebben ons uitstekend vermaakt met ons vooral nergens druk over maken en gewoon doen waar we zin in hadden.

Vrijdag: We vertrekken ‘s ochtends met een blauwe lucht en bijna twintig graden. Zo’n vijf uur later en vierhonderd kilometer zuidelijker is het zwaarbewolkt en nog een graad of twaalf. We constateren tot onze vreugde dat we weer een prima lokatie hebben uitgekozen en installeren onszelf en onze spullen in de bungalow. De eerste potjes hartenjagen en rikken worden gelegd, de eerste partijtjes tafeltennis worden gespeeld, en de eerste films worden gekeken.

Zaterdag: De dag begint laat en rustig en met een hoop regen. Het plan was om vanmiddag Trier te bezoeken, maar door de aanhoudende regen wordt dat snel gewijzigd. We doen boodschappen, kaarten nog wat en kijken nog een filmpje, en gaan aan het begin van de avond dan toch naar Trier, waarbij Toms navigatiesysteem (gecombineerd met ons eigen gezonde verstand) wederom erg handig is. De pizza en tiramisu toe smaken voortreffelijk en de club waar we vervolgens heengaan is een uitstekende uitgaanslokatie.

Zondag: De dag begint vroeger dan gisteren, hoewel gisteren een stuk later eindigde dan vrijdag. De regen is weggetrokken, maar niemand heeft echt zin om nog een keer naar Trier te gaan. Na een duik in het zwembad brengen we de rest van de dag door met kaarten, tafeltennis, films, een paar aflveringen van Friends, en een partijtje bowlen. De koekenpan wordt bij het eten koken vakkundig voorzien van een antiaanbaklaag.

Maandag: Alweer de laatste volledige dag, die we natuurlijk ook grotendeels vullen met kaarten, tafeltennis, films en Friends. Ter afwisseling wordt dit keer een potje Kolonisten van Catan gespeeld, lekker buiten in het zonnetje. Echt warm is het nog niet, maar op vakantie ligt de gevoelstemperatuur altijd een paar graden hoger dan normaal. ‘s Avonds ontdekken we dat zoutjes niet alleen lekker zijn, maar dat je er ook een hoop lol mee kan hebben.

Dinsdag: We pakken onze spullen weer in, wassen voor de laatste keer af en laten de bungalow bijzonder netjes achter. De terugreis verloopt voorspoedig en even voor drie uur rijden we bij mij de straat in. De vakantie is helaas weer voorbij. Rolf, Tom, bedankt voor een paar ontzettend leuke dagen!

Koninginnedag 2005 in het kort: lang, gevarieerd en ontzettend leuk. Het uitgebreidere verslag…

03.30u: De wekker gaat. Dianne en ik zijn redelijk wakker, al vragen we ons ernstig af waarom we zo vroeg al opstaan. We besluiten Philip en Galvin de schuld te geven en kleden ons snel aan.

04.05u: De spaanplaat die een belangrijk onderdeel van het kraampje moet worden blijkt weliswaar in Diannes auto te passen, maar dan is er geen ruimte meer voor drie personen. Gelukkig ben ik met een iets grotere auto, waar net wel drie zitplaatsen overblijven na het inladen van (bijna) alle spullen.

04.20u: Wij vertrekken, een eenheidsgenoot komt net thuis.

04.40u: Het traject Uilenstede-Diemen is succesvol en zonder omwegen afgelegd. Philip is ook wakker en voegt zich bij ons met vier klapstoeltjes en zijn gebruikelijke goede humeur.

05.15u: We worstelen ons tussen de laatste Koninginnenachtvierders door en kunnen, tot vooral Philips verbazing, helemaal doorrijden tot aan het Muntplein. Na overleg met een politieagent aldaar maken we een U-bocht midden op het Muntplein (tussen de politiebusjes door), keren bij de Herengracht nogmaals en zetten de auto voor Pathé de Munt neer. Andere kraamhouders hebben de stukjes tape in de vorm “Gereserveerd – Philip” keurig gerespecteerd.

05.20u: De schragen blijken nog op Uilenstede te liggen, en zonder schragen natuurlijk geen kraam. Dianne en ik laten Philip achter in gezelschap van de spaanplaat en rijden terug naar Uilenstede.

05.45u: De snelste route vanaf het Muntplein naar Uilenstede voert niet via de A2 en de A10 ten oosten van de A2. Onze route wel. De schragen worden ingeladen, evenals de zak Chup-a-Chups die we ook hadden laten liggen. We vergeten het papier en de stift voor de prijskaartjes, maar dat blijkt geen probleem te zijn.

06.00u: Het laatste uitgangspubliek is verdwenen en overal wordt druk gewerkt aan kramen en stands van verschillende vorm en grootte. Philip is nog steeds wakker (of wordt dat net op tijd weer). We laden alles uit en terwijl Philip en Dianne de kraam opbouwen, rij ik naar de Stadhouderskade om de auto te parkeren.

06.30u: We begonnen met de kraam op de stoep, maar gezien de positie van de omliggende kramen schuiven we toch maar iets de straat op. Philips oneindige binnenzak bevatte nog een notitieblokje en pen, zodat Dianne de prijskaartjes kan schrijven. Alles wordt vakkundig aan elkaar vastgetapet.

07.00u: Onze kraam is klaar. In de verkoop: gele en bruine M&M’s, drie soorten Doritos Bits, gevulde en appelkoeken, blauwe en rode Aquarius [geen witte, zoals oorspronkelijk vermeld], grote bussen Pringles, Mentos Red Orange, grote en kleine glow-in-the-dark-sticks, Chup-a-Chups en vijf soorten zakjes chips. Links van ons staat een metalen raamwerk, voorlopig zonder inhoud. Rechts staat een kartonnen doos, kort daarvoor aangevoerd door een wat onprettig ogend mannetje wiens polsen niet recht zijn, maar een hoek maken van negentig graden.

07.10u: We schuiven nog maar een stuk naar voren, teneinde niet geheel te verdwijnen achter de steeds groter groeiende kraam links. Ter versteviging (en om iets te doen te hebben) wordt nog wat tape aangebracht. Galvin is inmiddels ook wakker, maar is nog in Dronten vanwege rijles. Hij zal aan het eind van de ochtend op het Muntplein aankomen.

07.20u: Onze eerste verkoop! De hotdog- en satékraam van even verderop komt twee zakjes M&M’s halen.

08.30u: De kraam rechts is uitgebreid met enkele kartonnen dozen, waaroverheen een wit kleed is gelegd. De koopwaar: oranje sjaals, hoeden en andere troep. Het geheel oogt armoedig. De kraam links wordt langzaam volgehangen met Spaans/Mexicaanse kleding en prullaria.

08.40u: Ik laat Dianne en Philip achter en wandel richting Centraal. De Kalverstraat is ontzettend stil, op de laatste vijftig meter voor de Dam na. Het Damrak is al redelijk vol met kramen en publiek.

09.15u: Michiel, Susanne, Tamarah, Lisette en Mark zijn gearriveerd. Er worden hoedjes gevouwen van de Metro en snel weer weggegooid, waar Lisette later spijt van krijgt als ze hoort dat er vijf miljoen mee viel te verdienen. We lopen via de Nieuwezijds en het Spui naar het Muntplein. De Vie (fruitdrank) die bij de kruising met de Raadhuisstraat wordt uitgedeeld is raar spul: hoe hard je ook schudt voor het openmaken, onderin blijft het lekkerst.

10.30u: Via Rokin, Dam, Raadhuisstraat en Rozengracht komen we in de Jordaan, waar een heel gezellige sfeer hangt. We kopen een onmogelijk grote suikerspin.

11.00u: Plaspauze op het Leidseplein. Lisette is helemaal weg van het verfrissende luchtje dat in de toiletten hangt. Bij gebrek aan handdoeken gebruiken we elkaars T-shirt. Tamarah geeft de voorkeur aan m’n jas.

11.30u: Het Vondelpark zit en staat vol met drummende, dwarsfluitende, blokfluitende, viool spelende en oude spullen verkopende kinderen plus bijbehorende ouders. Mijn groepsgenoten hebben het plan me aan iemand te koppelen in de singlesbar (of hoe dat ding ook heet) waarover ze in de Metro hebben gelezen, maar een serieuze poging om die bar zelfs maar te vinden wordt niet ondernomen.

13.00u: Jacob voegt zich bij ons en met z’n zevenen zetten we koers naar het Museumplein, waar we een flinke stapel opblaaskronen in ontvangst nemen. We komen Franka tegen en Tamarah, Susanne en ik blijven bij haar op het Museumplein. De andere vier lopen naar de Albert Cuyp.

15.00u: We hebben genoeg van de slechte artiesten op het Museumplein. Helaas ligt het mobiele belverkeer inmiddels vrijwel volledig plat, dus Tamarah, Susanne en ik vertrekken op de gok richting de Albert Cuyp. Daar blijkt eigenlijk niets te doen te zijn, dus we gaan maar ijs eten. Lisette laat via sms weten dat zij weer op het Museumplein zijn, dus wij weer die kant op.

16.30u: Tamarah en Susanne gaan weer naar huis, zodat Lisette overblijft met Jacob, Mark, Michiel en ik. Uiteindelijk besluiten ook wij maar eens weg te gaan.

17.30u: De plaspauze op het Leidseplein gaat niet door omdat de toiletten net worden gesloten. Dan maar geen lekkere geurtjes, maar ook geen natte T-shirts.

18.30u: Bij het Muntplein scheid ik me van de anderen om me weer bij Dianne en Philip te voegen, die een uur of zeven eerder al gezelschap hadden gekregen van Galvin. Nanda is ‘s middags ook nog een paar uur geweest. De verkoop is redelijk gegaan, maar er is nog veel over. De prijzen zijn gedaald sinds half negen.

19.15u: Ik haal voor vier euro een portie saté. Tien minuten later haalt Galvin een portie saté voor twee zakjes M&M’s, ter waarde van één twintig.

19.30u: De beste verkoop van de dag: ik had wat van die opblaaskronen meegenomen en Galvin heeft er een op z’n hoofd. Een passant vraagt wat dat ding kostte en Galvin antwoordt vijf euro. De passant koopt de kroon voor tien euro en zal later wel ontdekt hebben dat hij daarmee tien euro te veel heeft betaald.

19.45u: Onze scheefgepolste rechterbuurman verkoopt zijn laatste feesthoed voor een bedrag dat zo hoog is omdat hij voor zijn laatste hoed een goeie prijs wil vangen. De koper is nauwelijks verdwenen, of de verkoper legt een nieuwe laatste hoed in zijn kraam.

20.00u: Niels en Stijn komen langs en ontdoen ons van een stapeltje M&M’s en Doritos Bits. Bovendien doneren ze een toeter, waarmee we ruime tijd grote lol hebben.

20.05u: De buurman rechts prijst zijn waren aan voor drie vijftig. Een Japanner vraagt in het Engels naar de prijs van een sjaal en moet vijf euro neertellen. Standhouders zijn geldwolven, toeristen zijn dom.

20.30u: We verkopen niets meer en pakken de overgebleven spullen in. De chips zijn goed voor het weekendje Maastricht, de M&M’s, Doritos en koeken gaan naar de snoepla. Voor de light sticks hebben we nog geen bestemming, maar die vinden we in de loop van de avond nog.

21.15u: Alles ligt in de auto en we zijn terug bij Pathé de Munt, waar we kaartjes kopen voor The Interpreter. Beladen met chips, popcorn, M&M’s, drank en kleine light sticks zoeken we de beste zitplaatsen. De drankjes worden voorzien van light sticks, zodat we ze straks in het donker ook nog kunnen vinden.

0.00u: We zijn niet in slaap gevallen tijdens de film, die weliswaar een goed verhaal had, maar wat erg serieus en traag was. Philip laat de overgebeleven light sticks vallen en activeert ze daarmee bijna allemaal. Hij neemt de gele en rode mee voor verlichting op z’n fiets en gaat naar huis. Dianne, Galvin en ik rijden met de auto naar Uilenstede. We rijden dit keer niet om via de A2 en de A10, maar via het Museumplein. Het is kennelijk lastiger om van het Muntplein naar Uilenstede te rijden dan andersom.

0.30u: Bij het uitladen van spullen vallen de grote light sticks op de grond en worden vervolgens gebruikt als decoratie in de kamer van Dianne en Galvin. Hoewel ik natuurlijk nog slaapspullen daar heb, ga ik toch maar naar huis.

1.30u: Ik val in slaap na m’n langste en leukste Koninginnedag ooit.

Excuses voor de afwezigheid van mijn site gedurende het weekend. Er was een probleem met de webserver, maar met dank aan Rolf is dat weer opgelost.

Ha, wat is het toch leuk om jarig te zijn. Leuk feestje gehad gisteren, met Rolf, Tom, Maaike, Danièle, Ron, Galvin, Dianne, Michiel en Franka. Wel een beetje sneu voor Galvin en Dianne dat ze juist nou met dat dieet bezig zijn, zodat zij niets mochten eten terwijl de rest lekker aan de taart, zoutjes en toastjes zat.

Natuurlijk ook weer een aantal mooie cadeautjes gekregen:
- Steden & Ridders voor 5/6 spelers
- Zeevaarders voor 5/6 spelers
- Taking the Red Pill, een boek met een aantal essays over de Matrix-trilogie, wat me erg leuk lijkt om te lezen
- Blue Moon, een strategiespel in een fantasy-setting voor twee spelers; waarschijnlijk lijkt het wel wat op Magic, maar dat heb ik nooit gespeeld, dus dat weet ik niet zeker
- Wat & Hoe in het Spaans, zodat ik tenminste iets van die taal ken als ik volgende maand naar Spanje ga

Heel erg bedankt, lieve vrienden!

Hmm… En nu ik die twee Catan-uitbreidingen heb moet ik ook maar weer eens wat mensen uitnodigen om te komen spelen :-)

Het gaat wel lekker bij dat bedrijf waar Petra stage loopt… Vorige week was Pfizer in het nieuws vanwege het verzwijgen van de bijwerkingen van een of ander medicijn, nu maken ze weer reclame waar dat niet mag. Van de website van Trouw:

GOUDA – Pfizer, fabrikant van het erectiemiddel Viagra, moet direct stoppen met de website www.erectieplein.nl. Het bedrijf maakt op de site verboden publieksreclame, vindt de Codecommissie geneesmiddelenreclame (CGR).

Het is de tweede keer in enkele dagen dat Pfizer de wind van voren krijgt van het zelfreguleringsorgaan van de farmaceutische bedrijfstak. Gisteren werd bekend dat de pillenfabrikant een zeldzame, levensbedreigende bijwerking van cholesterolverlager Lipitor verzweeg in reclamefolders aan dokters.

SP-kamerlid Agnes Kant diende de klacht in tegen Pfizer. Volgens haar overtreedt de fabrikant de wet door in radiospotjes mannen met erectieproblemen te verwijzen naar de website, waarop buitensporig reclame wordt gemaakt voor Viagra. Fabrikanten mogen geen publieksreclame maken voor middelen die alleen op recept verkrijgbaar zijn.

Kant kreeg gisteren op alle punten gelijk van de codecommissie. De CGR is opnieuw stellig in de veroordeling van het bedrijf. Erectieplein.nl, waarop Pfizer zich prominent als sponsor presenteert, staat bol van verwijzingen naar Viagra.

Pfizer had betoogd dat er op de site alleen maar voorlichting over erectiemiddelen wordt bedreven en dat mag volgens de fabrikant. De CGR veegt dit argument van tafel. De vermeldingen zijn ‘niet neutraal en niet alleen maar informatief’, vindt de commissie. Zo meldt Pfizer op de site dat Viagra al door 22 miljoen mannen is gebruikt en dat het middel ‘aantoonbaar effectiever’ is dan andere middelen. ,,Dit kan bezwaarlijk anders worden opgevat dan als reclame”, aldus de uitspraak.

De commissie noemt het opvallend dat de bijwerkingen van Viagra op de site ‘in een neutrale opsomming zijn vervat’, terwijl de bijwerkingen van een concurrend middel van Eli Lilly (Cialis) meer gedetailleerd zijn weergegeven. Daarbij wordt ook gemeld hoeveel mannen de bijwerkingen van Cialis hebben en dat Viagra dat bij-effect niet zou hebben. ,,Dit levert een onevenwichtig beeld op”, vindt de commissie.

De tegenwerping van Pfizer dat de fabrikant geen enkele invloed heeft op de site, omdat die wordt geëxploiteerd door anderen, vindt de CGR ‘zo ongerijmd en ongeloofwaardig, dat dit verweer bezwaarlijk serieus te nemen is’. De exploitant van de website, Ludwig Benecke, is eigenaar van een bureau dat nascholingen organiseert voor de farmaceutische industrie, ook voor Pfizer. De Viagra-producent is naast Benecke de enige sponsor van de website.

De commissie vindt het ‘dringend geboden’ dat Pfizer de website onmiddellijk uit de lucht haalt. Een woordvoerder van het bedrijf meldt dat aan de beheerder is gevraagd gevolg te geven aan de uitspraak. ,,We willen onderzoeken of we de site in aangepaste vorm alsnog in de lucht kunnen houden.”

Farmaceutisch bedrijf Pfizer heeft een zeldzame bijwerking van een cholesterolverlagend medicijn verzwegen, zoals vandaag te lezen is in Trouw en op de website van Trouw:

GOUDA – Geneesmiddelfabrikant Pfizer heeft in folders voor dokters een zeldzame, maar levensbedreigende bijwerking van cholesterolverlager Lipitor verdoezeld. Het bedrijf moet rectificeren.

De interne ‘rechtbank’ van de farmaceutische bedrijfstak spreekt in een gisteren gepubliceerd oordeel van een ‘ernstige overtreding’ van de Geneesmiddelenwet, die het bedrijf zwaar wordt aangerekend. Pfizer moet binnen een week in een brief aan artsen de fout herstellen.

Pfizer heeft volgens de Codecommissie Geneesmiddelenreclame (CGR) de volksgezondheid geschaad door te stellen dat Lipitor qua bijwerkingen net zo veilig is als een placebo. Ook artsenbezoekers hebben volgens de codecommissie misleidende mededelingen gedaan over de veiligheid van de cholesterolverlager. Niet vaak oordeelde de codecommissie zo hard over marketingpraktijken van een farmaceutisch bedrijf.

Pfizer verzweeg dat cholesterolverlagers zoals Lipitor in zeldzame gevallen rhabdomyolyse, een zeer ernstige spieraandoening, als bijwerking kunnen veroorzaken. In 2001 werd om deze reden een cholesterolverlager van Bayer (Baycol/Lipobay) wereldwijd van de markt gehaald. Volgens Bayer zijn er honderd gebruikers van Baycol overleden aan de gevolgen van deze bijwerking. Tegen de Duitse farmaceut zijn tal van schadeprocedures in gang gezet.

De klacht bij de CGR tegen Pfizer werd ingediend door concurrent AstraZeneca, die een nieuwe cholesterolverlager op de markt heeft gebracht. Pfizer en AstraZeneca zitten elkaar al meer dan een jaar in de haren over de promotie van elkaars middelen. Pfizer probeert op alle mogelijke manieren het marktaandeel van Lipitor veilig te stellen, AstraZeneca doet driftige pogingen een marktpositie te verwerven.

AstraZeneca had eerder al een klacht ingediend over de claims in de campagne van Pfizer. Het bedrijf zegde toen toe de folders te zullen aanpassen. Maar Pfizer ging niettemin door met foute claims over de veiligheid van het middel, aldus AstraZeneca. De fabrikant gaf afgelopen zomer tegenover AstraZeneca toe dat de claims fout waren en beloofde deze niet opnieuw te zullen gebruiken. Maar het bedrijf weigerde de claims te rectificeren, waarop AstraZeneca naar de codecommissie stapte.

En daar loop Petra nou stage…

Overigens klinkt het allemaal erger dan het is. De mogelijke bijwerkingen, inclusief rhabdomyolyse, blijken namelijk wel gewoon in de bijsluiter te worden vermeld. Je mag toch aannemen dat een arts die bijsluiter leest voordat hij dit medicijn iemand voorschrijft, en niet slechts afgaat op het marketingpraatje van Pfizer. Dat dit kennelijk niet altijd gebeurt, geeft meer te denken over de artsen dan over Pfizer, lijkt me zo.

The ONCS were wonderful :-) Despite having to play volleyball on grass instead of in a sports hall, I enjoyed playing. We did very good, too, finishing second behind a decidedly better team. Overall, the VCSVU finished sixth out of eleven teams, and considering that we are one of the smaller societies, that’s pretty good. The party Thursday night was certainly nice, although not all of the music was really to my taste. Then again, I didn’t spend much time dancing anyway. One of our team members (the VCSVU team that is, not the volleyball team) sprained her ankle at the party, so me and a couple of others spent most of the time sitting around a table to keep her company. Fortunately, it turned out later that she wasn’t injured too badly.

Incidentally, that same girl and a very good friend of mine (who hadn’t really met each other prior to the ONCS) ended up… well, enjoying each other’s company :-) Not that I mind, of course, but because I know both of them fairly well, it was kind of odd seeing them wind up together.

On the way back home, we heard about a train accident at Amsterdam Central Station, with an intercity full of passengers hitting an empty train head-on. We got particularly concerned, because we knew there was a good chance three VCSVU members were on that train. Fortunately, we later learned they had just missed that train by a few minutes. That’s one time you gotta be glad to miss a train…

If you want to see some pictures from the ONCS, head over to the VCSVU website. There are 35 pictures by me at the moment, and more will be added shortly.