Gisteravond was m’n eerste sociale activiteit groter dan koffie drinken of lunchen. Met een groep van een man of twintig (bestaande uit in ieder geval theoretici en anorganici) hebben we op de uni gegeten. Ze hadden een grote ham gekocht (eigenlijk gewoon een complete varkenspoot), plus brood (ingewreven met tomaat, zout en olijfolie) en kaas. Tot zover een redelijk traditionele Spaanse maaltijd, maar om de tafel (en de magen) wat voller te krijgen waren er ook chips, hartige taarten, olijven, een stuk worst en nog wat onduidelijke andere kleine hapjes. Dat vormde soms dus wat rare combinaties, maar laten we het positief bekijken: zo was er meer lekkers ;-)

Het avondje (het geheel duurde ongeveer van 22.00-0.00u) was in ieder geval gezellig, ondanks dat de meeste gesprekken in het Spaans plaatsvonden en ik dus eigenlijk niets kon verstaan. Gelukkig waren sommige mensen zo vriendelijk soms even wat te vertalen of gewoon een gesprek in het Engels te houden.

Natuurlijk zijn na middernacht de buitendeuren niet meer open, dus om er dan toch uit te kunnen moet je even een bewaker bij de receptie vandaan halen. Ik loop dus daarheen en wordt (zoals gebruikelijk) in het Spaans aangesproken. Toen ik aangaf dat toch niet te verstaan vroeg de bewaker waar ik vandaan kwam, waarop ik natuurlijk Holland zei en hij vervolgens op Nederlands overschakelde. Okee, weliswaar Nederlands met een sterk accent en sommige woorden leken meer op Duits, maar toch wel erg aardig en leuk dat zo iemand die moeite neemt. En hij kon de deur nog openmaken ook :-)

Na het korte bericht van gisteren, vandaag een uitgebreider verhaal over m’n eerste ervaringen in Girona. Het begon al mooi op het vliegveld zondag, dat ik al had verlaten nog voordat ik aan had moeten komen. De vlucht duurde bijna een half uur korter dan gepland en omdat Girona slechts een klein vliegveld heeft, duurde het niet lang voordat de bagage op de band verscheen.

Jordi (een postdoc die zo nu en dan ook aan de VU werkt) stond klaar om me op te pikken en naar m’n appartement in het centrum te brengen. Ik woon op de tweede verdieping boven een speelgoedwinkel. Het appartement heeft een woonkamer met eethoek, keuken, badkamer met bad, werk/studeerkamer en twee tweepersoons slaapkamers, waarvan ik er een bezet. Een hoop ruimte dus! De enige twee minpunten tot zover zijn de wat al te gelokaliseerde verwarming (in de buurt van de kleine kacheltjes is het erg warm, in de rest van het appartement net te koud) en de krappe hoeveelheid bestek.

Ik deel het appartement met een heel relaxte Amerikaanse aio genaamd Sean, bij wie ik op de universiteit ook weer in de kamer zit. Hij is ontzettend behulpzaam, onder andere door even te vertellen waar de supermarkten zitten. Gisteren aan het eind van de dag heb ik boodschappen gedaan en dat gaf typisch zo’n vakantiegevoel: onbekende producten, onbekende namen (natuurlijk had ik m’n Wat & Hoe-boekje niet meegenomen) en drie keer de hele winkel door voor je alles hebt gevonden. En dan aan de kassa in euro’s afrekenen… Okee, wel makkelijk, maar toch niet echt buitenlands.

De universiteit (althans het gebouw waar ik zit) ligt aan de rand van de stad, op zo’n 35 minuten lopen vanaf m’n appartement. Ik heb inmiddels ook een fiets, maar dat is echt zo’n huurding: hij doet het, maar niet van harte. Gistermiddag terug heb ik wel gefietst (kwartiertje), maar vanochtend had ik weer zin om te wandelen.

De bèta-faculteit heet hier simpelweg Facultat de Ciències, oftewel Faculteit der Wetenschappen, waarmee overduidelijk wordt aangegeven dat de alfa-studies eigenlijk geen wetenschap zijn. Kijk, zo hoort het!

De mensen die ik hier tot zo ver heb ontmoet, zijn allemaal heel aardig en behulpzaam. Mijn eerste indruk van de Spanjaarden in het algemeen is dat het vrij relaxte, geduldige mensen zijn. De enige plek waar ze zich haasten is in het verkeer, maar zelfs dat gaat rustiger en socialer dan in Amsterdam. Wat heel erg opvalt is dat Spanjaarden nog gewoon stoppen voor een zebrapad (de automobilisten dus, niet de voetgangers)… Kom daar in Nederland maar eens om.

Ontbijten doen ze hier twee keer per dag: ’s ochtends bij het opstaan en rond 11 uur bij de koffie. Dan volgt er lunch om 14.00u gevolgd door thee om 18.00u. Het avondeten wordt zelden voor 20.00u genuttigd. Voorlopig zit ik nog niet heel erg in dat ritme, maar dat komt vanzelf.

Gisteravond heb ik nog wat door het centrum gewandeld en wat foto’s genomen. Behalve uit gewone vlakke straten, bestaat het centrum uit heel veel trappen, maar dat zie je op de foto’s wel.

Vandaag (dinsdag, dag 3) is het tijd om echt aan het werk te gaan. Gisteren ben ik het grootste deel van de dag bezig geweest om de groep en het gebouw een beetje te leren kennen, m’n computer in te stellen en mailtjes te sturen naar de thuisblijvers. Verder heb ik wat testberekeningen uitgevoerd met Gaussian (een theoretisch chemisch programma). Zojuist heb ik even overleg gehad met Matthias (die toevallig ook nu in Girona is) over wat ik hier precies ga doen, maar dat is allemaal vertrouwelijk dus daar ga ik niet over uitwijden. Het lijkt mij in ieder geval een leuk project :-)

Al vanaf dat ik begon met studeren wilde ik een deel in het buitenland gaan doen en nu is het dan bijna zo ver. Over ongeveer 14 uur vertrek ik vanaf Rotterdam Airport naar het Spaanse Girona, waar ik vijf weken zal verblijven om een deel van m’n afstudeerstage te doen. Uiteraard zal ik daar de komende tijd uitgebreid verslag van gaan doen op deze plek, dus de verdere details zal ik nu even laten gaan.

Vanavond waren Danièle, Ron, Michiel, Rolf, Tom en Maaike op bezoek bij wijze van afscheidsfeestje, wat natuurlijk erg gezellig was. Opvallend is wel dat ik precies deze mensen (met uitzondering van Maaike) ook zonder dat ik in Spanje zit soms meer dan vijf weken niet zie, maar dat maakte het niet minder leuk dat ze er vanavond waren :-)

Inmiddels staan er twee tassen ingepakt op m’n bed: een grote met voornamelijk kleren en een kleinere met voornamelijk laptop, die het overigens weer en nog steeds naar behoren doet. Laten we hopen dat dat in Spanje zo blijft. En aangezien het al ruim een half uur over gisteren is, wordt het tijd die tassen op de grond te zetten en zelf op m’n bed te gaan liggen. (Waarom denk ik bij “op m’n bed liggen” niet aan slapen en bij “in m’n bed” wel, als ik er in beide gevallen toch echt niet in lig? Of zijn de dekens opeens deel van het bed?)

Volgende keer bericht uit Spanje…

De fondue bleek voor Tweede Kerstdag gepland te zijn en het “gewone” diner voor Eerste Kerstdag. Uiteraard waren beide erg lekker en erg gezellig, waarmee Kerst als geheeld dit jaar weer een mooie gebeurtenis was.

En terwijl wij van Kerst genieten, gaan aan de andere kant van de wereld duizenden mensen dood door een zeebeving (kracht 8.9) en daarbij ontstane tsunami’s. Vreemd, eigenlijk. Hier prik ik nog een stukje vlees aan m’n vork en stop het in het fonduepannetje, en daar worden mensen en gebouwen met tientallen tegelijk weggevaagd. Miljoenen mensen zijn in één klap dakloos en ik maak me druk of m’n vlees wel goed gaar is. En wat misschien nog wel erger is: al die doden en al die daklozen zijn zo ver weg, dat het me niet eens echt iets doet. Tuurlijk, ik zie die beelden op tv en de verslagen in de krant en ik zeg, “Ach, wat erg. Zoveel slachtoffers! Wat moeten al die mensen daar nu?” Maar ondertussen is m’n stukje vlees belangrijker. Ben ik echt zo egoïstisch? Of is het stoïcisme?

Kerstdiner: Dit keer niet op M0 maar op F6 en dat was een goede keuze. Na zonsondergang en met een heleboel kerstlichtjes was het een heel sfeervolle ruimte, wat natuurlijk ook te danken was aan de ruime hoeveelheid versieringen. Het uitzicht over de stad en de weerspiegeling van de lichtjes in de ruiten waren erg mooi. Het eten zelf was weer prima verzorgd, al kwam ik door al het praten en foto’s maken nauwelijks aan eten toe. Er waren wat minder bezoekers dan vorig jaar, maar het was minstens zo gezellig. Dianne, Galvin en alle andere vrijwilligers: bedankt! (Foto’s volgen morgen of maandag.)

Kerstkerkdienst: Vorig jaar was de nachtmis (23.30-0.30u) door de afwezigheid van de pastor wat minder geslaagd, maar dit jaar was hij, wederom zonder pastor, weer een stuk beter. Een mooie viering en een goed begin van het eigenlijke kerstfeest.

Kerstbrunch: M’n moeder had weer allerlei lekkere gerechtjes verzonnen, die door haar, m’n broer en mij vakkundig (?) werden bereid. Ik heb ze niet allemaal geproefd, maar dat wat ik had smaakte uitstekend. Bovendien is de kerstbrunch natuurlijk altijd een gezellige bezigheid.

Nu (bijna 17.00u) even m’n email lezen en dit schrijven en dan zometeen weer naar beneden om wat te drinken. Vanavond gaan we fonduen en morgen hebben we een “normaal” kerstdiner, maar daarover later meer :-)

Met nog elf dagen te gaan tot Kerst, had ik gisteren met het groepsuitje van Theoretische Chemie mijn eerste kerstdiner dit jaar. Hoewel, kerstdiner… D’r was niks kerstigs aan het diner, behalve dan de tijd van het jaar. Eigenlijk was het ook geen kerstdiner, maar een groepsuitje dat toevallig nu plaatsvond en door organisator Joost (inderdaad, Bas z’n broer) voor het gemak maar kerstdiner was genoemd.

Hoe dan ook, we hebben met bijna de hele groep gezellig en lekker Indonesisch gegeten bij restaurant Djago aan het Scheldeplein (vlakbij de RAI). Was denk ik de eerste keer dat ik dat buiten de deur heb gedaan, maar het beviel erg goed. Het eten was precies goed gekruid en niet veel te pittig zoals soms wel gebeurt in Oosterse restaurants.

Na het eten zijn we gaan bowlen bij Knijn, waar ik met het bestuur 2002 ook al eens was geweest. Bowlen is altijd leuk en zou ik eigenlijk vaker moeten doen, ware het niet dat het nog vrij duur is. (Wat dat betreft is het net vakantie of het kopen van een nieuwe computer.) Met mijn scores van 89 en 100 en (verspreid over twee potjes) drie of vier strikes zat ik in de middenmoot. Overigens begon ik de avond met een strike, maar dat bleek vooral geluk. Met de volgende drie ballen gooide ik in totaal namelijk wel één kegel om.

Lichtelijk irritant: mensen die voor hun tweede worp wachten tot de bal van hun eerste worp terugkomt, terwijl er nog een andere bal met hetzelfde gewicht ligt. Ook lichtelijk irritant: mensen die uitgebreid de tijd nemen om een bal uit te zoeken, vervolgens uitgebreid gaan bedenken hoe ze hem gaan gooien, en vervolgens geen enkele kegel raken.

Maar begrijp me niet verkeerd: het was een hartstikke leuke avond!

Random stuff… Today there was this guy at lunch eating a sandwich with nothing but butter and salt… Well, I suppose everyone has their own taste :-)

When I was at the university library today to look up a paper on PAH chemistry (see the entry for March 3), I browsed around a little… They really have some old journals there :-) Nature, for instance, went back to the 1880s, but the oldest one I saw was a German pharmaceutical journal from 1824. That’s probably the oldest bit of print or writing (it was actually written, I believe) I’ve ever held in my hands :-)

Yesterday, there was a traffic jam almost from university to the highway… It’s perhaps a kilometer, so not that long, but annoying nonetheless. Today, there was this same jam again (oddly, there’s never been one before)… I’d already taken a look yesterday if there was another route to the highway, and there was. So… I turned around and took the other route… only to end up in another traffic jam :-) I guess next time I’ll just take my usual route again…