Zoals in elk land gaan ook in Spanje een aantal zaken anders dan thuis. Enkele van de meest opvallende voorbeelden:

- Fietspaden worden voor veel dingen gebruikt (voetpad, parkeerstrook), maar schijnbaar zelden om op te fietsen (dat gebeurt dan wel weer op de gewone weg of op de stoep).

- Fietsenrekken staan meestal achterstevoren. (Foto volgt nog.)

- Bedienend personeel zegt gracias (“dank u”) als ze bijvoorbeeld het wisselgeld of de kassabon geven. Uiteraard zeg ik dank ook netjes gracias, waarna er soms nog een gracias van hun volgt.

- Als een Spanjaard z’n auto even ergens stil moet zetten, doet hij dat bij voorkeur op een plek waar het hem uitkomt, zonder nou heel veel rekening te houden met de overige weggebruikers.

- Afronden op vijf cent is hier nog ongebruikelijk. In de kantine van de universiteit kost een kop thee 43 cent en een donut kost 48 cent.

- Fietspaden en fietsstroken zijn er wel, maar niet altijd op logische plaatsen. Ongeveer de helft ligt aan de linkerkant van de weg (vaak direct naast de strook voor de tegengestelde richting, die dus wel normaal rechts ligt). Ze houden ook nog wel eens plotseling op of lopen uit op een zebrapad, waar fietsers kennelijk ook gebruik van dienen te maken. (Auto’s stoppen in ieder geval voor zowel voetgangers als fietsers.)

- Rotondes kun je best gebruiken als parkeerplaats. In de buurt van de universiteit ligt een rotonde waar zowel aan de binnenkant als aan de buitenkant auto’s geparkeerd staan.

- In de straat waar ik woon zet iedereen zijn afval ‘s avonds gewoon voor de deur (dus niet ergens in een centrale afvalbak). Dit wordt ‘s nachts netjes opgehaald, soms wordt de straat ook nog even schoongemaakt, en ‘s ochtends ziet alles er weer netjes uit.

- Op bijna elke straathoek staat een geldautomaat en tussen twee hoeken in soms ook nog een. De meeste ogen niet of ze heel veel gebruikt worden en ik heb nog nooit meer dan twee personen bij één automaat gezien, waarvan ik er dan zelf altijd nog één was.

Na het korte bericht van gisteren, vandaag een uitgebreider verhaal over m’n eerste ervaringen in Girona. Het begon al mooi op het vliegveld zondag, dat ik al had verlaten nog voordat ik aan had moeten komen. De vlucht duurde bijna een half uur korter dan gepland en omdat Girona slechts een klein vliegveld heeft, duurde het niet lang voordat de bagage op de band verscheen.

Jordi (een postdoc die zo nu en dan ook aan de VU werkt) stond klaar om me op te pikken en naar m’n appartement in het centrum te brengen. Ik woon op de tweede verdieping boven een speelgoedwinkel. Het appartement heeft een woonkamer met eethoek, keuken, badkamer met bad, werk/studeerkamer en twee tweepersoons slaapkamers, waarvan ik er een bezet. Een hoop ruimte dus! De enige twee minpunten tot zover zijn de wat al te gelokaliseerde verwarming (in de buurt van de kleine kacheltjes is het erg warm, in de rest van het appartement net te koud) en de krappe hoeveelheid bestek.

Ik deel het appartement met een heel relaxte Amerikaanse aio genaamd Sean, bij wie ik op de universiteit ook weer in de kamer zit. Hij is ontzettend behulpzaam, onder andere door even te vertellen waar de supermarkten zitten. Gisteren aan het eind van de dag heb ik boodschappen gedaan en dat gaf typisch zo’n vakantiegevoel: onbekende producten, onbekende namen (natuurlijk had ik m’n Wat & Hoe-boekje niet meegenomen) en drie keer de hele winkel door voor je alles hebt gevonden. En dan aan de kassa in euro’s afrekenen… Okee, wel makkelijk, maar toch niet echt buitenlands.

De universiteit (althans het gebouw waar ik zit) ligt aan de rand van de stad, op zo’n 35 minuten lopen vanaf m’n appartement. Ik heb inmiddels ook een fiets, maar dat is echt zo’n huurding: hij doet het, maar niet van harte. Gistermiddag terug heb ik wel gefietst (kwartiertje), maar vanochtend had ik weer zin om te wandelen.

De bèta-faculteit heet hier simpelweg Facultat de Ciències, oftewel Faculteit der Wetenschappen, waarmee overduidelijk wordt aangegeven dat de alfa-studies eigenlijk geen wetenschap zijn. Kijk, zo hoort het!

De mensen die ik hier tot zo ver heb ontmoet, zijn allemaal heel aardig en behulpzaam. Mijn eerste indruk van de Spanjaarden in het algemeen is dat het vrij relaxte, geduldige mensen zijn. De enige plek waar ze zich haasten is in het verkeer, maar zelfs dat gaat rustiger en socialer dan in Amsterdam. Wat heel erg opvalt is dat Spanjaarden nog gewoon stoppen voor een zebrapad (de automobilisten dus, niet de voetgangers)… Kom daar in Nederland maar eens om.

Ontbijten doen ze hier twee keer per dag: ‘s ochtends bij het opstaan en rond 11 uur bij de koffie. Dan volgt er lunch om 14.00u gevolgd door thee om 18.00u. Het avondeten wordt zelden voor 20.00u genuttigd. Voorlopig zit ik nog niet heel erg in dat ritme, maar dat komt vanzelf.

Gisteravond heb ik nog wat door het centrum gewandeld en wat foto’s genomen. Behalve uit gewone vlakke straten, bestaat het centrum uit heel veel trappen, maar dat zie je op de foto’s wel.

Vandaag (dinsdag, dag 3) is het tijd om echt aan het werk te gaan. Gisteren ben ik het grootste deel van de dag bezig geweest om de groep en het gebouw een beetje te leren kennen, m’n computer in te stellen en mailtjes te sturen naar de thuisblijvers. Verder heb ik wat testberekeningen uitgevoerd met Gaussian (een theoretisch chemisch programma). Zojuist heb ik even overleg gehad met Matthias (die toevallig ook nu in Girona is) over wat ik hier precies ga doen, maar dat is allemaal vertrouwelijk dus daar ga ik niet over uitwijden. Het lijkt mij in ieder geval een leuk project :-)

Is het GVB opeens een actie begonnen tegen het vervoeren van fietsen in de sneltram? Zowel gisteren als vandaag riep de chauffeur een paar keer om dat er per wagon maar twee fietsen mee mogen. In de vier en een half jaar dat ik nou met dat ding reis heb ik dat verder nog nooit gehoord. Op zich is het trouwens niet zo’n gek idee. Zeker in de spits is het zonder die fietsen al vol genoeg. En passagiers kan je altijd nog makkelijker aan de kant schuiven dan fietsen…