Openluchtcabaret
Tijdens een zeldzaam moment van redelijk goed weer zat ik vanmiddag met een paar vrienden in het openluchttheater van het Vondelpark. De eerste voorstelling, van het trio Brokstukken, was bij vlagen erg leuk, bij andere vlagen vrij slecht, en de rest van de tijd niet heel bijzonder. Hoogtepunt was het lied over cowboy George, dieptepunt de running gag over een running gag. Gelukkig was het gratis, dus niet zonde van het geld, en hadden we het onderling gezellig op de tribune, dus ook niet echt zonde van de tijd.
Na een af- en aankondiging door de vreselijk irritante gastheer was het tijd voor Katinka Polderman, die gelukkig een stuk leuker was. Zo chagrijnig en zwartgallig was ze, zo no-nonsense, zo vreselijk niet vrolijk, dat ik me uitstekend heb vermaakt. Een specifiek hoogtepunt kan ik niet noemen, omdat haar hele show gewoon goed was, inclusief de toegift: “Ik zou nu weg moeten lopen en dan zouden jullie moeten gaan klappen. Dan zou ik terug moeten komen en zouden jullie nog harder moeten gaan klappen, en dan zou ik nog een toegift moeten spelen. Maar ja, ik zit hier nou toch en ik ben net zo lekker op dreef, dus ik speel de toegift nu maar meteen.” En dat met die zeurderige stem van d’r, alsof ze totaal nergens zin in heeft… Fantastisch!