War of the Worlds
War of the Worlds (WotW), de film naar het (bijna) gelijknamige boek van H.G. Wells, was zeker niet slecht, maar viel me wel wat tegen. Het verhaal: de mensheid wordt aangevallen door buitenaardse wezens en we lijken ten dode opgeschreven, totdat alle aliens plotseling dood neervallen.
De Aarde en/of de mensheid zijn in de bioscoop natuurlijk al ettelijke malen aangevallen door buitenaardse wezens (zie bijvoorbeeld Independence Day), dus dat belooft niet veel goeds voor WotW. Gelukkig wordt de aanval (en de verdediging) op een dusdanig originele (en visueel overweldigende) manier gedaan, dat dat deel van de film weinig slechte punten bevat. Waar het mis gaat is bij het einde: opeens zijn de aliens verslagen en blijft de mensheid gespaard. De reden? De Aardse bacteriën blijken iets teveel van het goede voor wezens die op hun eigen wereld al millennia geen ziektes meer kennen. Op zich niet ongeloofwaardig, maar het komt volledig uit het niets. Als de film eerder al wat hints had gegeven was het een prima einde geweest, nu komt het te plotseling. En volgens het omgekeerde van “Eind goed, al goed,” vond ik de hele film daardoor minder goed dan ik had gehoopt.