Winter aan de Costa Brava

Wist je dat Girona heel dichtbij populaire vakantieoorden als Blanes en Lloret de Mar ligt? Zo niet, geen schande: ik wist het ook niet voordat ik een reisgids kocht over de omgeving van Girona en daarin die plaatsen tegenkwam. Die omgeving is natuurlijk de Costa Brava: een van Spanjes bekendste kuststreken, die echter veel meer omvat dan Blanes en Lloret.

Op aanraden van Jordi ben ik vandaag per bus naar twee van de wat noordelijker gelegen kustplaatsen gegaan: Palamos en Sant Feliu de Guíxols. Hoewel het toerisme ook hier een duidelijke plaats in de samenleving heeft, is het minder aanwezig en wat verfijnder dan het goedkope massatoerisme aan de zuidelijke Costa. Bovendien is het toeristisch seizoen nog niet begonnen, dus dit was een aardige mogelijkheid om ongestoord de Costa Brava te bekijken… ware het niet dat ik, afgezien van de bus, mezelf natuurlijk alleen te voet kon verplaatsen. Zo heel ver buiten de nog steeds vrij toeristisch ogende directe omgeving van het strand ben ik in beide plaatsen dus niet geweest.

Eerst trouwens nog even terug naar die bussen, want dat gaat wat anders dan in Nederland. Er zijn iets van tien busmaatschappijen die Girona aandoen, elk met andere bestemmingen en tijdstippen van vertrek. Zo kan het gebeuren dat maatschappij A overdag op een bepaald traject rijdt, terwijl maatschappij B dat ‘s nachts doet. Gelukkig staat het redelijk duidelijk aangegeven in het busstation, inclusief de dienstregelingen: een frequentie van eens per uur is al hoog, dus je wilt wel van tevoren weten hoe laat de bus gaat.

Goed, met behulp van de website van Sarfa (een van die maatschappijen) en de informatie in het station had ik een reisschema opgesteld. Etappe één (Girona-Palamos) en twee (Palamos-Sant Feliu) gingen probleemloos. Vervolgens zou ik aan het eind van de middag met Sarfa weer teruggaan naar Girona. Na aankomst in Sant Feliu had ik in het station daar nog gecheckt dat er om 16.45u en 18.15u bussen naar Girona zouden gaan. Prima toch? Nee, zo eenvoudig bleek het niet te gaan.

Om 16.44u was ik weer op het station (was niet de bedoeling daar zo laat pas te zijn, maar ik dacht, ik probeer het gewoon nog) en de chauffeur stond daar ook. Ik vroeg voor de zekerheid nog maar even of hij naar Girona zou gaan, waarop hij een duidelijk “No” antwoordde. Een vrouw voegde daar in een mooie Spaanse zin nog aan toe dat de bus naar Girona van maatschappij Teisa was, en vertrok vanaf het klooster. (Dat wil zeggen, ik herkende de naam Teisa en het woord ‘monasterio’. Bovendien waren we op de heenweg het klooster gepasseerd en daar stond toen een Teisa-bus. De rest van haar zin was dus niet nodig om te begrijpen wat ze zei.) Jaja… Waarom staat er op het informatiebord dan toch echt dat de Sarfa-bus van 16.45u naar Girona gaat? (Die vraag had ik overigens graag gesteld, maar ik spreek nog steeds geen Spaans, en de meeste Spanjaarden spreken slechter Engels dan ik Spaans.) Hoe dan ook, vanaf het klooster vertrok inderdaad een Teisa-bus naar Girona… om 18.15u, dus ik had nog wat tijd om rond te wandelen.

Maar voor het zover was, had ik natuurlijk al een paar uur Costa Brava achter de rug. Ik kwam rond 10.45u aan in Palamos, op een “busstation” dat niet meer was dan een bushalte met wachtruimte en kaartverkoop. Eén huizenblok verderop lag de kustboulevard, met aan de overkant het strand en daar weer naast de haven. Aan dat strand was weinig meer te zien dan dat het recentelijk nog machinaal was aangeveegd, dus na even de Middellandse Zee te hebben aangeraakt (hij voelt heel erg als de Noordzee) ben ik meteen maar doorgelopen naar de haven. Daar was duidelijk dat de visserij in Palamos nog van groot belang is: overal lagen netten en dergelijke, en de meeste boten waren vissersboten.

Voorbij de haven lag een stuk rotskust, waar begroeiing en branding zorgden voor een mooie plek om wat rond te klauteren en foto’s te maken. Nog weer wat verderop was het afgelopen met het toeristsch deel en kwam ik terecht in een wat vervallen deel van de haven, met aangrenzend een vrij arm ogende woonwijk. Niet bijzonder mooi om te zien, wel interessant, want tenslotte is ook dit deel van de Costa Brava.

Uitzicht op de baai van Sant Feliu de Guíxols.
Uitzicht op de baai van Sant Feliu de Guíxols.

Na een kort ritje met de bus bleek het in Sant Feliu niet anders te zijn. Rond het strand ziet alles er netjes uit, maar loop een paar blokken verder (of soms alleen maar een hoek om of een heuvel over) en alles ziet er veel armoediger uit. Inmiddels was het een uur of twee: in de zomer geen tijdstip om op het strand te liggen, nu juist wel. Dus, shirt uit, broek opgestroopt tot m’n knieën, en net gedaan of het heel normaal was om op 19 maart op het strand te liggen. (Dat was het overigens niet. Ik was niet de enige op het strand, en niet eens de enige die er kleren bij uittrok, maar veel scheelde het niet. Voor zover ik heb gezien was ik wel de enige die tot verder dan zijn/haar enkels het water inging.) Qua temperatuur en zonneschijn (volledig heldere hemel) ging het trouwens wel, maar als de wind iets toenam werd het al snel fris. Al met al heb ik het toch bijna een uur uitgehouden, wat niet gek is als je bedenkt dat formeel de winter nog niet eens was afgelopen.

Uiteraard heb ik weer een hoop foto’s gemaakt, die op de gebruikelijke plek te zien zijn.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Please prove that you\'re human by putting in the correct number to complete the expression: